onlara nə olub görəsən?-Nuray da söhbətə qoşuldu.-Bu gün Asya da deyirdi ki, bizim də qabağımıza çıxırlar.
-Hə, hə,-Günay da təsdiqləyirmiş kimi,-Zülü də deyirdi.-dedi.
-Nə bilim,-Leyla çiyinlərini çəkdi,-onlardan baş açmaq olur?
-Axx-şamınız xeyir!-arxadan qəfil gələn Mehdinin səsi qızları diksindirdi.
-Ayyy, bismillah! Ürəyin xarab olmasın elə! Yenə də siz?!-deyə yerlərində dik atıldılar.
-Siz ona fikir verməyin. Öküzdür o.-Kərəm qızları sakitləşdirdi.-Çox qorxdunuz?
-De, adlarnı çək, qulaqlarını bur!-deyə Leyla kinayə ilə oğlanları rəfiqələrinə göstərdi.
-Nədir, yoxsa bizdən danışırdınız?-Mehdi qaşının birini qaldırıb soruşdu.
-Xeyirdir, hər axşam belə növbə ilə qabağımıza çıxırsınız?-Nuray maraqla soruşdu.
-Xeyrullanın toyudur. Ha, ha, ha!
-Mixaylo, şitləşmə!-ona göz ağardan Kərəm üzünü qızlara tutdu.-Nə edək, belə alınır. Narahatsınız ki, bundan?
-Yoox,-Leyla qızlara baxaraq,-səbəbini bilsəydik, pis olmazdı.-dedi.
Mehdi ilə Kərəm bir-birilərinə baxdılar. Onların duruxduğunu görən Kərəmin qardaşı Nicat:
-Səbəbi yoxdur,-deyə söhbətə qoşuldu,-prosto hər axşam aşağı məhlədə uşaqlarla yığışırıq,-dedi,-oradan qayıdanda da sizinlə rastlaşırıq.
Nicatın bu gözlənilməz müdaxiləsi vəziyyəti biraz düzəltmişdi. Kərəm başı ilə qardaşına razılığını bildirdi. Qızlar da qane olmuş kimi görünürdülər.

Bir həftədir ailəsi ilə arasındakı buzları əriməyən Ələddin yenə də qaşqabaqlı şəkildə otağında oturmuşdu ki, qapını kimsə taqqıldatdı.
-Açıqdır.-deyə ürəksiz-ürəksiz qapıya boylandı.
Qapı açıldı. Otağa girən Mehman əmi sözlü adamlar kimi gəlib oğlu ilə üzbəüz oturdu:
-Necəsən, dərslərin necə gedir?-deyə çarpayının üstündəki bir kitabı əlinə alaraq vərəqləməyə başladı.
-Yaxşıyam, dərslərim də yaxşıdır.-Ələddin başını kitabdan qaldırmadı.
Oğlunun bir həftədir beləcə soyuq və etinasız cavabları artıq Mehman əmini sıxırdı.
-Bu hal nə qədər davam eləyəcək?
Ələddin cavab vermədi.
-Yaxşı, sən də sus, mən də. Nə dəyişəcək, nə geri gələcək?
-Danışsaq da heç nə