ə geri gəlməyəcək, Mehman əmi.
Sanki Mehman əminin başına qaynar su tökdülər. Təəccübdən bərəlmiş gözlərini oğluna dikib heç nə başa düşməmiştək baxırdı. İllərdir, doğma övladıtək böyütdüyü, qızından ayırmadığı Ələddin indi ona “əmi” deyirdi.
-Mehman əmi? Sağol, çox sağol. Deməli, indi də əmi oldum, hə? Onda Zahidə də xalan olar.
-Elədir də onsuz da.-Ələddin kinayə ilə gülümsəyərək ona baxdı.
-Hə, elədir. Amma on altı ildir, biz bunu belə bilməmişik. Səni bu evə gətirəndən ta sənin mənə əmi dediyin ana qədər biz sənə əmi və xala kimi yox, ata və ana kimi baxmışıq. Nə istəmisən, almışıq, nə demisən, eləmişik. Hətta sənin istəklərin bu evdə Nərgizin istəklərindən daha vacib olub. Budur sənin çox sağolun?
-Mənə yalan demisiniz!-qəhərdən boğulan Ələddin ağlamsınaraq səsini qaldırdı.
-Sənin bu dəqiqə bildiyin tək şey odur ki, mənə yalan demisiniz, atamla anamın kimliyini məndən gizlətmisiniz. Biz bunu boynumuza alırıq və bir həftədir sənə başa salmağa çalışırq ki, biz bunu sənə deyə bilməzdik. Çünki sən indi ali məktəbə hazırlaşırsan. Biz sənin yeməyinə də, istirahətinə də, psixologiyana da fikir verməliyik.
-Siz gizlətməklə deyil ki, mən öyrəndim. İndi necə olacaq? Psixologiyam pozulmayacaq?
-Sən nə qədər ki, beləcə dediyinin üstündə durub bizi başa düşməyəcəksən, hər şey pozulacaq.
-Bəs məni kim başa düşəcək? On altı ildən sonra öyrənirəm ki, ata-ana dediklərim heç mənim valideynlərim deyillərmiş. Ata-anam mən dünaya gəlməmiş məni atıb gediblər. Mən də axmaq kimi hər il xala, yeznə adı ilə onların qəbrinin üstünə gül qoyuram. Bəs mənim yerimə özünü kim qoyacaq?
Mehman əmi daha heç nə deməyib rəngi boğulmuş halda otaqdan çıxdı. Bayaqdan qulaqlarını qapıya dirəyən Zahidə xala ilə Nərgiz cəld qapıdan çəkilib ona baxdılar. Arvadına baxıb başını bulayan Mehman əmi gödəkçəsini asıqandan götürüb çölə çıxdı. Zahidə xala ağlaya-ağlaya mətbəxə keçdi. Otaqdan tarap-turup, danq, daranq deyə səslər gəlməyə başladı. Ələddin otaqda əlinə keçəni yerə tullayırdı. Bu