həngamənin içində ortalıqda qalan Nərgiz idi ki, o da nə edəcəyini bilmirdi.Axşamdan yağan qar yenə hər tərəfi ağ yorğana bürünmüş, yenə ləpirlərdən cığırlar açılmışdı. Ətrafa çökən və ruhu oxşayan səssizlik uşaq gülüşləri, qar üstündə xırcıldayan ayaq səsləri, arabir göydə uçuşan qarğa qarıltıları ilə pozulurdu. Ağacların budaqlarını əyən qar topaları, günəşin soyuq şüaları altında parıldayan sırsıralar, qar altından güclə başını çıxaran saralmış otlar qışın gözəlliyini tam mənası ilə əks etdirirdi. Dördüncü günlərin on bir a sinfinə ilk dərsi Kimya idi. Xəyal müəllim lövhədə yeni dərsi izah edirdi. Bəzi fikirlər dərsdə, bəziləri isə göylərdə idi. Lakin Xəyal müəllimi narahat edən Kərəm idi ki, o da müəllim izaha başlayandan bəri barmaqlarının arasında tutduğu qələmi tez-tez qəsdən partaya vurur, dərsə mane olurdu. Xəyal müəllim neçə dəfə mimikası ilə ona xəbərdarlıq eləsə də bu ona təsir eləmirdi. Nəhayət o izahını saxlayıb təbaşiri yerinə qoyaraq maraqla Kərəmə baxmağa başladı. İndi sinifdə ancaq Kərəmin yaratdığı “tak-tak-tak” səsləri eşidilirdi.
-Nə oldu, müəllim? Niyə dayandınız?-deyə Kənan soruşdu.
-Nə bilim,-deyə Xəyal müəllim çiyinlərini çəkdi, Kərəmi işarə eləyərək,-Ağayev mənim izahımı bəyənmil. Bayaqdan etilaz eləyi.-dedi.
Etirazını dayandıran Kərəm özündən razı şəkildə:
-Müəllim, mənim adım var.-dedi.
-Billəm. Neyləyim ki, mən sənin adını deyə bilmiləm? Gələk bağışlayasan.
Kərəm kinayə ilə gülümsündü. İsmayıl onu danlayarcasına:
-Ə, niyə imkan vermirsən, dərs keçək?-dedi.
-Keç də,-Kərəm üzünü turşudaraq ona baxdı,-mən sizə neyləyirəm ki?
-Hə Ağayev, səni eşidiləm.-Xəyal müəllim hələ də maraqla ona baxırdı.
-Nə eşitmək istəyirsiniz?
-Dəlsə niyə mane olduğunu.
-Müəllim, bilirsiniz necədir? Mən vabşe bu dərsi bəyənmirəm.-Kərəm ağzını büzdü.-Olar, çıxım?
-Hətta bu qədə?-Xəyal müəllim təəssüflə başını buladı.-Çıx, amma gələn dəfə dəlsə gilmək istəsən, dilektodan icazə alasan.
-Pahh,-Kərəm özündən razı şəkildə ayağa durdu,-kim deyir ki,