ə başladılar.
-Haradadırlar?
-Bufetdə, kolidorda.-deyə Leyla vəziyyəti düzəltməyə başladı.
-Hə də, guya başqa harada olurlar ki?-Sakit müəllim başını bulaya-bulaya yerinə oturdu.
Biraz sonra Ayan sinfə qayıtdı. Simasından narahatlıq və əsəbilik yağırdı. Ondan təxminən bir dəqiqə sonra isə oğlanlar üz-gözləri qızarmış, təngənəfəs halda bir-birilərinin ardınca sinfə doluşdular. Sakit müəllim onları belə görüb biraz danlasa da əksər müəllimlərdən fərqli olaraq məktəb vaxtı özünün də belə çılğınlıqlar elədiyindən danışdı.
Xavər xala qızını danlaya-danlaya onun otağını yığışdırırdı. Yorğanını qaldırırdı ki, bu vaxt çarpayı ilə divarın arasından nəsə sürüşüb yerə düşdü. Əyilib maraqla çarpayının altına baxdı. Bu üstü qırmızı qızılgüllü dəftərçə idi. Digər adı ilə Sevncin gündəliyi. Ondan biraz irəlidə qələm də var idi. Əlini uzadıb birtəhər gündəliyi və qələmi çıxardı. Gündəliyi vərəqləyərkən müxtəlif tarixlərdə Sevincin cızma-qara elədiyi yazılarını gördü. Lakin son vərəqdəki yazı və altındakı şeir parçası Xavər xalanın diqqətini xüsusilə çəkdi. “Sənə demək istədiyim o qədər söz var ikən mən sənə ancaq dost deyə bilirəm...
Sənə deyəcəyim çox söz var fəqət
Üzünə baxanda dururam bir an.
Deyəcəyim sözlər böyük səltənət
Demək istiyirəm çox heyif zaman,
Bir də ki qürurum deyir ki, DAYAN!”

Oxuduqlarından çox da təəccüblənmədi. Çünki axır vaxtlar qızının dalğınlığı, Yusifdən söz düşəndə həyəcanlanaraq üz ifadəsinin dəyişməsi artıq Xavər xalaya nələrdənsə xəbər vermişdi. Qısası, qorxduğu başına gəlmişdi.
İdman dərsi idi. Zala girən Yusif yenə də Gülərgilin sinfini burada görüb üzünü turşutdu. Digər tərəfdən də Sevincin Gülərlə mehriban şəkildə söhbət eləməyi onu təəccübləndirmişdi. Arxasınca gələn Əliyə tərəf dönüb qızları göstərərək:
-Gördün?-deyə soruşdu.
Əli isə bu vaxt əli çənəsində acıqlı-acıqlı Kərəmi süzə Ayana baxırdı.
-Hə, gördüm.-deyə cavab verdi.
-Bunlar nə vaxt mehriban oldular?
-Nə mehriban? Görmürsən, necə baxır?
-Nə baxır ə? Sən kimdən