danışırsan?-deyə Yusif dönüb təəccüblə Əliyə baxdı.
-Bəs sən kimdən danışırsan?
-Sevinclə Gülərdən. Onlara bax necə mehribandırlar.
-Doğrudan ha? Allah xeyir eləsin.-deyə gözlərini onlara yönəltsə də Əlinin fikri hələ də Ayanda idi.
İdman dərsi bitmişdi. Oğlanların geyinmə-soyunma otağından çıxıb bufetə tərəf gedən Əli ara pilləkənin ilk pilləsində oturan Kərəmi görüb dayandı:
-Sən burada niyə oturmusan?
Kərəm çiyinlərini çəkdi. Əli ondan söz çəkməyə başladı.
-Axır vaxtlar sənə nə olub? Yaman fikirli, əsəbi olmusan? Nəsə problemin var?
-Nç, yox ə, nə problem?-Kərəm danışmaq istəmədiyini bildirən üz ifadəsi ilə dilləndi.
-Xəyal müəllimlə niyə dalaşdın?
-Əşşi zəhləm gedir ondan.
-Niyə?
-Elə lazımdır.
-Sən əvvəl onunla yaxşı yola gedirdin axı.
-Əli, -Kərəm başını qaldırıb tərs-tərs ona baxdı,-sənin işin-gücün yoxdur?
-Yaxşı, get deyirsən, gedim də.-deyə Əli çarəsiz şəkildə ondan aralandı.
Tənəffüsdən yararlanan dostlar öz balaca dostlarını görməyə getmişdilər. Yusifi görən kimi balaca Sevinc başını partanın üstündə çarpazladığı əllərinin üstünə qoydu. Onun bu hərəkətini görən Yusif təəccübləndi. Əminə müəllimə:
-O səndən küsüb.-dedi.
-Küsüb, niyə?
-Gəlmirsən deyə. Hər dəfə sizin uşaqlar, ya da Sevinc gəlib-gedəndə səni soruşur. Mən axı demişdim, o çox həssas uşaqdır.
-Bilirəm, müəllimə. Görüm, könlünü ala bilirəm.-deyib Yusif balaca dostuna yaxınlaşdı.
Digər Sevinc isə bu vaxt Rəvana misalında kömək eləyirdi. Balaca dostunun hörüyündən dartan Yusif:
-Keçi, ay keçi,-deyə ona tərəf əyildi,-küsmüsən məndən?
Başını partadan qaldırmayan balaca Sevinc əli ilə onu yana itələdi.
-Naz eləyirsən mənə? Bax ha, mənim naz eləyən qızlardan xoşum gəlmir.
Onun bu sözünə başını qaldırıb dostu təəccüblənmiş şəkildə ona baxdı.
-Get,-deyə nəhayət balaca Sevinc başını partadan qaldırdı, üzünü turşudaraq əli ilə Yusifi yana itələməyə başladı,-get, sən yalançısan.
-A, gözəlim olmadı ki.-Əminə müəllimə onlara yaxınlaşıb Sevincə tərəf əyildi.-Adam özündən