n böyüklərlə belə danışar? Bax, o səni görməyə gəlib, sən niyə belə eləyirsən?
-Çünki ki o yalançıdır. Böyükər isə yalan danışmırlar.
Nə qədər dil töksələr də heç biri balaca inadkarı dediyindən döndərə bilmədilər.
Əlləri qoynunda dəhlizdəki pəncərənin artırmasına söykənib rəfiqələri ilə söhbət eləyən Ayanı izləyən Əli birdən qulağına kinayəli bir səsin pıçıldadığını eşitdi:
-Sən ona belə yazıq-yazıq baxmağında ol, o da başqasına. Axmaq!
Diksinən Əli səs gələn tərəfə baxdı. Sağında dayanmış Tariel kinayə ilə onu süzüb gülümsünürdü.
-Nə deyirsən ə, sən?
-Gördüyümü. Amma heyf ki, sən görə bilmirsən. Yəni, deyirəm ki, yazıqsan. Vaxtını belə boş-boş şeylərə sərf eləməkdənsə get, dərslərini oxu.
-Sənin ağzında deyəsən, yumruğumun dadı qalıb ha.
-Qorxma, səninlə dava eləmək fikrim yoxdur. Prosto dedim ki, biləsən. Sonrasını özün bilərsən.
Tariel bunu deyib sinfə keçdi. Vecinə almamağa çalışsa da artıq şübhə Əlinin beyninə işləmişdi.
Dərs qurtarmışdı. Lakin Tarielin dedikləri son dərslər və yolboyu Əlinin beynini əməli-başlı didir, şübhələr içində boğulurdu. “Bu ağıllı nə demək istəyir? Ayan kimə baxır? Allahım, ağlıma muğayat ol.”
Saatlar keçdi. Oğlan qrup yoldaşları ilə söhbət eləyə-eləyə pilləkənləri düşürdü ki, üçüncü mərtəbədə qapılarını açıb çölə çıxan Ayanla rastlaşdı. Həyəcanından yanındakı oğlanları da unutmuşdu. Ayanı və Əlinin bu halını görən oğlanlar sağollaşıb ayrıldılar.
-Salam, necəsən?-deyə Əli dili topuq çala-çala soruşdu.
-Yaxşıyam, sən necəsən?-onu görər-görməz Ayan da həyəcanlanmışdı.
-Mən də yaxşı. Hara belə?
-Hazırlığa.-deyə Ayanı başı ilə yuxarını işarə elədi.
-Hə, doğrudan e. Bəs niyə belə kefsizsən?
-Kərəmin bu günkü hərəkətini gördün də.-deyə Ayan ah çəkdi.-Hər şeyi bilirəm, amma Xatirəyə heç nə deyə bilmirəm. Ona görə də özümü günahkar kimi hiss eləyirəm.
-Ayan, axı mən sənə demişdim, fikir vermə. Kərəmdir də, gələn il unudar.
-Başa düşmürsən, Əli. Problem onun bu il, ya da gələn il unutmağında deyil, problem onun