n xoşuma gəldi eee...yəni, xoşum gəlir.
Bunu deyən Cavid Sevincin əlini tutub qızılgülü onun əlinə verdi. Özünü çox pis hiss eləsə də Sevinc əlinə tutuşdurulan qızılgülü almalı oldu. Ürəksiz götürdüyü üçün də əlinə alar-almaz gülün tikanı barmağını qannatdı.
-Niçevo, ne boyse.-deyib Cavid yenidən onun əlini tutdu.
Bayaqdan bu romantik səhnəni ağaclıqların arasından izləməyə məcbur qalan Yusifin halını isə sözlə ifadə etmək sadəcə mümkün deyildi. Oradan necə aralanmışdı, necə bu qədər yolu gəlmişdi, heç özünün də xəbəri yox idi. Özünə gəlib ətrafına baxanda məhlələrin birində divara söykənmiş halda oturduğunu gördü. O bəlkə də nəyəsə ümid eləyirdi, amma bu gün-biraz əvvəl son “bəlkə”si də məhv oldu. Bütün bunların günahı isə yalnız özündə idi. Sevgisini etiraf eləyib Sevinci birdəfəlik itirməkdən qorxurdu, amma onu yavaş-yavaş itirmək daha çox incidirdi. Bu vaxt telefonuna zəng gəldi. Əli idi:
-Haradasan?
-Cəhənnəmin dibində. Djavid qırılmışın həyatımı çevirdiyi cəhənnəmin dibində.
-Aydındır, deməli, sən də görmüsən?
-Hə, heyf ki...-Yusif birdən duruxdu,-sən nə görmüsən?
-Mehdi ilə buralarda fırlanırdıq. Bir də gördük ki, Sevinc qabaqda bir oğlanla gedir, elə bildik sənsən. Amma sonra diqqətlə baxanda gördük ki, bu səndən daha uzundur,-Əli bu sözünə yüngülcə güldü,-nə isə, yaxınlaşdıq ki, görək kimdir bu? Sevinc dedi ki, qohumdur. Mən o dəqiqə başa düşdüm ki, Caviddir. Öz aramızdır, nə gündədir o? Vallah, Sevincin ağlı yoxdur.
-Əli, əsəbi vaxtımda məni daha da dəli eləmə.
-Bağışla. De görüm o cəhənnəmim dibi hansı cəhənnəmdədir. Gəlim ora.
-Məktəbdən yuxarı qapısı tərəfdə. Əkizlərin binalarına tərəf.
-Hmm, yaxşı, oralarda ol, gəlirəm.
Yusif telefonu söndürüb cibinə qoydu. Əlləri ilə başını tutub yenə fikrə getdi. Bu an başının üstünü kiminsə kəsdirdiyini hiss elədi.
-Yusif, nə olub sənə? Yaxşısan?
Ceyranın həyəcanlı səsini eşidən Yusif cəld ayağa durdu. Özünü düzəldə-düzəldə:
-Ceyran? Sən burada neyləyirsən?-deyə soruşdu.
-Bizim evimiz bu