ə dedi.
-Nəyi?-Sevincin səsi su şırıltıları içindən gəlirdi.
-Bu keksləri yeməyi.
Ayanın bu sözünə hər üçü gülüşdü.
-Gəlirəm indi. Heç qoyaram siz darda qalasınız?-Sevinc hamamdan çıxdı.-Aparmalı nəsə var?
-Əslində yox.-Ayan stola baxaraq dedi.
-Mən taparam-deyib Sevinc qəndlə konfet qabını götürdü və otağa doğru getdi.
Qızlar bu minvalla digər şeyləri də masaya yığdılar və süfrənin arxasında oturub söhbətə başladılar.
-Sən bişirmisən bunu Asya?-Sevinc keksi boşqabına qoyaraq soruşdu.
-Da, doroqoya.
-Gözəl iyi var.
Sevinc gözlərini qıyıb nə düşündüsə birdən Ayana baxdı.
-Ayan bilirsən nə yadıma düşdü?
-Nə canım?
-Sənin keçən il Novruz bayramında bişirib gətirdiyin keks var idi e, yadındadır?
-Hə. Yadımdadır.
-Da, ya toje sponimayu.
-Hamının xoşuna gəlmişdi. Ən çox da Əlinin.-Sevinc sonuncu cümləni xüsusi eyhamla dedi.
Ayanın dodaqlarının arasındakı stəkan həmin an sürüşüb nəlbəkiyə düşdü. Ayan güclə digər əliylə stəkanı saxladı. Sevincin üzünə baxmadan:
-Qaynardır, uff, yandım!-dedi.
Heç nə başa düşməyən Asya təəccüblə bir Sevincə, bir də Ayana baxırdı. Sevinc isə heç nə olmamış kimi:
-Ehityatlı ol! Soyut iç!-deyə Ayanı danlayırdı.
Bir neçə dəqiqə onlar danışmadılar. Televizorda kanalların birində bir rus mahnısı səslənirdi. Asya qəfildən:
-Oy, boje moy! Bu mahnı...- deyə tez pultu götürüb televizorun səsini çoxaltdı.
-Nə mahnı?-Sevinc maraqla soruşdu.
-Bizim mahnımız.-Asyanın gözləri dolmuşdu.
-Sizin?-qızlar maraqla bir-birilərinə baxdılar.
-Nu, siz bilmirsiniz? Oleq var idi, bizim Stalinqraddakı qonşumuz.
-Aha-Sevinc gözlərini daha böyük açaraq Asyaya baxdı.
-Nə aha? Onun ən sevdiyi mahnı idi.
-Sən dedin axı “bizim mahnımız”.
-Hə də Sevinc, yəqin bu da onu sevirmiş.-Ayan qoluyla Sevincin qoluna vurdu.
-Da, Ayan düz dedi. Ay Oleq, Oleq. Haradadır görəsən?
-Eh, başladınız yenə. Oleq belə gəldi, Əleq belə getdi. Siz qızların başqa işi-peşəsi yoxdur da.-Sevinc üzünü turşudaraq deyinməyə başladı.
-Pah, elə bil özü oğlandır. Səndə