, podruqandır da, paxıllığı tutur.
-Kimə?
-Mənə. Adam bu qədər paxıl olmaz.
-Mənəm paxıl?
-Deti! Uşaqlar, yaxşı! Davayte jit drujno!
-Qurban sənə, Asya. Sənin dilini qanmıram. Öz dilimizdə de də, nə deyirsən.
-Yəni deyirəm ki, Yusif, gəlin dost kimi yaşayaq.
-Biz dostuq da onsuz da. Hə, Sevinc?
Sevinc çiyinlərini çəkdi.
-Yusif, sən xeyirdir, Ayanı soruşursan?-Asyanın fikri Yusifin bayaqkı sualının yanında idi.
-Nə xeyir? Xeyr zad deyil.
Asya qəsdlə sözünü kəsə-kəsə Yusifə baxır, onun reaksiyasını gözləyirdi.
-Deyirəm...bəlkə sən...Ayana...?
Sevinclə Yusif çaşbaş şəkildə bir-birilərinə baxdılar. Gözlənilməz sual idi. Asya isə fikrini izah eləməyə çalışırdı.
-Yəni, iki-üç gündür Sevincdən ancaq Ayan haqqında soruşursan. Deyirəm bəlkə...
Yusif udqunaraq Sevincə baxdı. Sevinc isə mimikası ilə ona “Hə, indi çıx işin içindən.” deyirdi.
Həqiqətən də çıxılmaz vəziyyət yaranmışdı. Yusif Əlinin adı hallandırmamaq şərtilə elə bir bəhanə tapmalı idi ki, Asya inansın. Amma nə?!
Elə bu vaxt qapıdan Yusifi qonşularından Asif adlı bir oğlan çağırdı. Yusif qəfəsdən qurtulmuş quştək tez özünü çölə atdı. Lakin bu da tam çıxış yolu deyildi. Çünki Yusif Asyaya tutarlı səbəb deyə bilməmişdi.
Yusifin arxasınca kinayə ilə gülən Asya Sevincə baxaraq dedi:
-Gördün, necə qaçdı?
-Qaçdı? Yox, niyə qaçsın ki?
-Görmədin, çətinliyə düşdü?
-Yox, qonşumuz çağırdı.
-Xoroşo da Sevinc.
-Sən doğrudan belə fikirləşirsən?
-Koneşno. Guya sən bilmirsən də Sevinc?
-Sənin fikirləşdiyin kimi deyil axı.
-A şto? Niyə iki gündür Ayan, onun sevdiyi muzıkalar, rənglər haqqında soruşur? Ayan bunları bilsə... Ujas!!!
Sevinc Asyanı inandırmaq, digər tərəfdən də onu xəbərdar etmək üçün səsini yüksəltdi.
-Ayan bunları bilməyəcək! Çünki belə bir şey yoxdur! Yusif Ayanı semir!-sonra başını qaldırıb pəncərədə dayanan Əliyə baxdı. Daha sonra Yusifə verdiyi sözü xatırladı. Amma Ayan bunları bilsəydi daha pis olacaqdı. Ona görə də qərara aldı ki, Asyaya həqiqətləri açıb desin. Amma elə bu