vaxt zəng vuruldu və Xatirə müəllimə sinfə girdi.
-Salam uşaqlar!
-Salam!!!
-Əyləşin. Hələ bu qədərsiniz?-o, sinfə göz gəzdirdi.
-Xeyr müəllimə, çöldə olanlar da var.-Leyla cavab verdi.
Elə bu vaxt Tariel, Yusif, Kərəm, Mehdi, Ramazan bir-birilərinin ardınca sinfə girdilər. Xatirə müəllimə onların harada olduqlarını xəbər aldıqdan sonra hamısına yerlərinə keçmək üçün icazə verdi.Əli özündən asılı olamayaraq Xatirə müəlliməyə baxır, sanki baxışları ilə ondan Ayanı soruşurdu. Əlinin baxışlarını öz üstündə hiss eləyən Xatirə müəllimə ona baxıb:
-Əli, nə olub, gözlərin yol çəkir?-deyə soruşdu.
-Nə müəllimə? Yox, heç nə.-Əli duruxdu.
-Ə, gözlərinə de, gəlib bizim məhləyə də yol çəksin. Yağış yağanda lotka lazım olur.-Mehdi yenə adəti üzrə sözə qarışdı.
Əlinin vəziyyətinin səbəbini başa düşən Sevinc Xatirə müəllimədən soruşdu:
-Müəllimə, bilmirsiniz Ayan bu gün niyə gəlməyib? Elə dünən də gəlməmişdi.
-Ata babasının vəziyyəti yaxşı deyil rayona getməli olublar. Sabah İnşallah gəlməlidir.
-Allah şəfa versin. İnşallah.
Yusif yenə bayaqkı yerində-üzü Sevincə dönülü vəziyyətdə qabaq sırada oturmuşdu. O, Sevincdən mimikası ilə “Nə oldu?” deyə soruşdu. Sevinc də mimikası ilə “Bilmirəm” deyə cavab verdi. Yusifi öz yerində görməyən Xatirə müəllimə:
-Yusif, sənin yerin haradır?-deyə soruşdu.
Yusif isə guya Sevincgili şikayət edərcəsinə:
-Sevincin yanıdır, müəllimə. Amma Asya oturub.-dedi.
Daha heç nə deməyən Xatirə müəllimə üzünü sinfə tutdu:
. Ədəbiyyat kitablarınızı açın. Yusif, sən də qabağa otur!
-Yaxşı müəllimə.
-Nə vermişdim evə?
-Cəlil Məmmədquluzadə “Anamın kitabı”
-Kim öyrənib?
Heç kim dnmədi.
-Niyə? Oxuyub bezdiniz?
-Yox müəllimə. Hazırlıqlarla çatdırmaq olmur..
-Sən də İsmayıl?
Elə bu vaxt Sevil qorxa-qorxa əlini qaldırdı.
-Mən hazıram.
Bu hamı üçün gözlənilməz olmuşdu. Uşaqlar öz aralarında:
-A, Sevil dərs öyrənib.
-Heç nə danışa bilməyəcək.
-Sağol Sevil.-deyə pıçıldaşırdılar.
Xatirə müəllimə bu pıçıltıları eşidərək əlini stola