a vurdu.
-Sakit! Gəl Sevil.
Sevil sıxıla-sıxıla lövhəyə çıxdı. Əvvəlcə Züleyxaya baxdı. Züleyxa ona göz vuraraq hər şeyin yaxşı olacağını dedi. Sevil onuncu sinifdən bu yana nadir hallarda lövhəyə çıxır, bu vaxt da danışanda tez-tez çaşırdı. Amma bu dəfə danışmalı idi. Əllərini arxasında bir-birinə dolaşdırır, bir arxaya, bir qabağa gedib-gəlirdi. İndi bütün gözlər onda idi, ancaq onu həyəcanlandıran bir cüt göz idi. Ona tərəf baxmamağa çalışsa da, bu nəzərlərdən qaça da bilmirdi. İsmayıl isə əlini çənəsinin altına dayayıb diqqətlə Sevilə baxırdı.
-Hə, danış görək Sevil.
Sevil fikrini yayındırmaq üçün ancaq döşəməyə baxırdı. O, danışmağa başladı. Aramla, tələsmədən, sözləri bir-birinin arxasınca düzürdü.
Yusif arxaya dönərək Sevincə İsmayılı göstərdi.
-İsmayıla bax, necə baxır.
Sevinc buna təəccüblənərək öz-özünə qımışdı. Elə uşaqlardan bəziləri də bu vəziyyəti hiss eləmişdilər. Ramazan maraqla bir Sevilə, bir də İsmayıla baxırdı. Sevil çaşmadan dərsi sona qədər danışdı.
-Afərin Sevil. Kimin sualı var?-Xatirə müəllimə sinfə müraciət elədi.
Lakin heç kim cürət etmirdi. Çünki hamı bilirdi ki, Sevil əvvəlki dərslərdən heç nə bilmir. Xatirə müəllimə özü məcburən bir neçə sual verdi. Amma Sevil sadəcə birinə çətinliklə cavab verdi. Xatirə müəllimə onu daha çox çətinliyə salmamaq üçün dedi:
-Keç əyləş. Əməyini qiymətləndirməyə bilmərəm. Dörd yazıram. Amma çalış gələn dəfə beş olsun.
Sonra yenidən sinfə müraciət edərək:
-Könüllü gəlmək istəyən var, yoxsa jurnalla çağırım?
Bir neçə əl qalxdı.
-Belə de. Sevili görüb ürəkləndiniz hə?-sonra jurnala baxaraq-Gəl Leyla.-dedi.

Tənəffüs idi. Asyanın sinifdə olmamasından istifadə edən Yusif gəlib Sevincin yanında oturdu. Sevincin başı yenə testə qarışmışdı.
-Asyaya nə dedin?
-Heç nə. Nə deyəcəkdim ki? Onsuzda inanmır.
-Ay daa, bəs necə olacaq?
-Nə bilim. Sən niyə iki gündür onun yanında məndən Ayanı soruşursan? Bilirsən Ayan bunu eşitsə nə olar? Hələ Əlini demirəm. Vallah ikisi də bizi diri-diri