yeyərlər.
-Ufff! Ağlıma da heç nə gəlmir.
-Mənim fikrimdə bir şey var əslində.
-Nə? Qurban sənə de də.
-Asyaya olanları demək. Əlinin Ayanı sevdiyini.
-Sənin başın xarabdır, Sevinc? Əli heç sənə dediyimi bilmir. Qalmışdı ki, Asyaya.
-Daha yaxşı fikrin var?
-Yox!-Yusif əllərilə başını tutdu.
-Onda nə?!-Sevinc biraz fikirləşərək yenidən sözünə davam elədi:-Məncə ən yaxşısı budur. Bir özün fikirləş. Biz onsuzda Asyaya vəziyyəti izah edə bilməyəcəyik. Nə desək, inanmaz. O, da gedib Ayana desə... Təsəvvür eləyirsən Ayan nə sənin, nə də mənim üzümə baxmaz. Əli səni çırpar. Biz də məcbur qalıb Ayana əslində Əlinin onu sevdiyin desək, Ayan bu dəfə Əlinin üzünə baxmaz, bizim ikimizi də silər. Əli də səni öldürər.
-Yaxşı da Sevinc. Bu nədir, triller filmləri kimi? Doğrudan başqa çarəmiz yoxdur?
Sevinc artıq bezmiş halda:
-Səncanı, get o Əliyə xəbərdarlıq elə. Az yapışsın pəncərlərə.-dedi.-Biz onun üstündə çıxılmaz vəziyyətdə qalmışıq. Pah guya Məcnun olub da.-sonra kinayə ilə sözünə davam elədi.-Guya biz sevginin nə olduğunu bilmirik?
-Biz deyəndə?-Yusif onun üzünə maraqla baxdı.
Sevinc dryəsən özünü çıxılmaz vəziyyət salmışdı. Gözlərini qaçıra-qaçıra:
-Məsəl üçün deyirəm də. Sözün gəlişi.-dedi.
-Dost, məndən gizlətdiyin nəsə var? Hayy səni, səni!-Yusif güldü.
-Sən də bir sözə bəndsən. Söz deməyimə peşmanam. Get, dostuna biraz ağıl ver.
Yusif yerindən qalxdı, qapıya tərəf gedə-gedə Sevincə deyirdi.
-Yaxşı, yaxşı. Amma elə bilmə ki, unudacağam. Bu söhbət yadımdadır haa..
Sevinc isə dilinin altında:
-Yuxunda görərsən.-deyə öz-özünə mızıldandı.
Arxa pəncərədə Günellə Qəmər söhbət edirdilər. Amma hər söhbət kimi onların bu söhbətinin axırı da “torba tikmək”lə tamamlanacaqdı.
-Hazırlığa getmək fikrin var, Qəmər?
-Bilmirəm e. Boş-boşuna pul tökmək istəmirəm. Onsuz da yaxşı oxumuram. Hələ ondansa bir komputer kursuna yazılaram.
-Niyə ki, bax Sevilə. Gördün, bu gün necə bülbül kimi ötdü?
-Doğrudan e. Halaldır ona. Gec də olsa oxuyur.
-Az nə oxumaq? Özünü