ü göstərir.
-Kimə?
Günel əyilərək Qəmərin qulağına pıçıldadı. Qəmər heyrət içində dedi:
-Nə?! Aaa?!
-Sus! Sus! Eşidən olar. Bir həftə dərsə gəlmirsən, dünyadan xəbərin yoxdur.
-Gör ee Sevili. Deyirəm mənim də özümü göstərəcək adamım olsaydı.
Bu sözə ikisi də güldü.
Leyla sinfin qapısını bağladı. Sonra uşaqları səsləməyə başladı:
-Bir dəqiqə hamı mənə qulaq assın! Ay uşaqlar! Hamı bura baxsın!
Hərə öz kefində idi. Leyla Sevincə baxaraq başını buladı:
-Yox, bunlara mümkün deyil.-sonra nəsə fikirləşdi və yenidən dedi.-Bilirsiniz, kim ölüb?
Sinfə sükut çökdü. Hamı təəccüblə bir-birinə baxdı. Sinfin yavaş-yavaş sakitləşdiyini görən Leyla:
-Çox şükür, susdunuz. Bağışlayın, başqa yolum yox idi.- dedi, sonra gülmsədi.-Heç kim ölməyib. Sadəcə sizin diqqətiniz başqa cür çəkə bilmədim.
-Eee, ürəyim düşmüşdü e Leyla.-Mehdi narazılıq elədi.
-Qulaq asın! Müəllimlər gününə az qalıb.
-Hə nə olsun?-Tariel ağzını büzərək çiyinlərini çəkdi.
-İndi həqiqətən də kimsə öləcək.
-Pul çıxanda canınız çıxır da.-Leyla hirsləndi.
-Xanım qız, canımız çıxmır e, o pulu qazanana qədər atamızın canı çıxır.
-Sağol Mehdi, zor dedin.-Ramazan Mehdinin sözünü təsdiqlədi.
Günay da Leylanı müdafiə eləmək üçün sözə qarışdı.
-Yaxşı da, o pulları bufetə, telefona, playstationlara xərcləyəndə heç elə demirsiniz.-
-Sən qarışma, biz Leylayla danışırıq.-Tariel də sözə qarışdı.
-Yaxşı eləyirik, təkləmisiniz qızı?-bu isə Nuray idi.
Artıq hamı bir-birinə dəymişdi.
-Bəsdirin!-Leyla əlini stola vurdu.-Söhbəti hara gətirdiniz? Ayın üçünə kimi on manatdan hamı bir nəfər kimi gətirsin! Vsyo!

Əliylə Yusif bufetdə pəncərənin yanında durmuşdular. Əlinin gözü pəncərədə, fikri çox uzaqlarda idi. Ona qulaq asmadığını görən Yusif onun qolunu dartışdırırdı:
-Sənin fikrin buradadır, Əli? Səhərdən nə danışıram? Heç elə bil buna demirsən?
-Dediklərinin hamısını eşidirəm.
-Asya da, Sevinc də dörd gözlə mənə baxırlar. Peşman oldum bir-iki dəfə Sevincdən Ayan haqqında nəsə soruşmağa. O dəqiqə istintaqa