n verdi.çox keçmədi ki, Sevil biraz özünə gəldi, rəngi açıldı, artıq əvvəlki kimi üşümürdü. Sahilə xala da Sevilə artıq yaxşılaşdığını, evə gedə biləcəyini dedi. Sevil ağır-ağır ayağa qalxdı. Asyanın pencəyini soyunaraq:
-Asya, çox sağol. Götür.-deyə ona uzatdı.
Lakin Asya etiraz edərək onun əlini geri qaytardı
-Az sən dəlisən? Geyin onu!
-Yox, yox, özümünkünü geyinərəm.
Sevinc əlini Sevilin pencəyinə vurub dedi.
-Səninki yaşdır axı.
Asya Sevilə göz ağartdı.
-Sevil, onu əyninə geyin!
-Asya, sən pencəyini götür. Mən özümünkünü ona verərəm.-İsmayıl çəkinə-çəkinə pencəyini Sevilə uzatdı.
Hamı heyrət içində bir-birinə baxırdı. Yenə pıçıldaşmalar, yenə qımışmalar başladı.
-Yox İsmayıl, çox sağol.-Sevil İsmayılın üzünə baxmadan əli ilə pencəyi geri qaytardı.-Özümünkünü geyinərəm.
Lakin İsmayıl da əl çəkən deyildi.
-Yaxşı da Sevil, götür! Hava soyuqdur.
-Bəs sən? Sənə soyuq olmayacaq?
Sinifdən bir “ooooo?!” dalğası keçdi.
-Yox, mənə heç nə olmaz. Sən götür bunu.
Ülviyyə müəllimə axır ki, söhbətə qarışdı.
-Sevil, götür də. Nə var ki burada qızım?
Sevil nəhayət ki pencəyi götürdü və utana-utana İsmayıla baxıb:
-Çox sağol.-deyə razılığını bildirdi.
-Dəyməz.-İsmayıl da ona baxaraq gülümsədi.
Sevil qızların köməyilə pencəyi geyindi. Sonra Züleyxa ilə birlikdə sinifdəkilərlə sağollaşıb evə getdilər. Dərsin sonuna qədər gözlərini partadan çəkməyən İsmayılın simasında kədər, gah da təbəssüm buludları bir-birini əvəz edirdi.Aradan keçən bir neçə gün ərzində Sevil xəstələnib evdə qalmalı oldu. İsmayıl da heç cür özünü məktəbə sığdıra bilmirdi. Hər tənəffüsdə Züleyxanın üzünə baxır, ondan Sevil haqqında nəsə xəbər gözləyirdi. Asya da Yusif məsələsini unutmuşdu. Buna görə də Yusiflə Sevinc dərslərdə xüsusilə Ayanla haqqında daha az söhbət eləməyə çalışırdılar. İsmayıldan fərqli olaraq artıq Əli düzəlmişdi, çünki Ayan dərsə gəlirdi. Günay və Nuray bacıları da Sevilin yoxluğundan istifadə edib İsmayılla daha çox söhbət eləməyə can atırdılar.

Altıncı günlərin