bütün səhv və pis hərəkətlərimə baxmayarağ bağışlıyan və dəstək olan dostlarım var. Bəlkə elə mənə “o”nlar öyrətdi məqsədimi?-Yusif.
-“Heç özüm də bilmirəm kim olacam? Hərdən fikirləşirəm, deyirəm bəlkə oxuyum? Sora yadıma düşür ki, gecdi. Bu vaxdan sonra oxusam da məndən adam olmuyacaq. Mənim atam Qarabağ müharibəsində şəhid olub, Vətənə layiq evlad ola bilib. Amma mən heç bilmirəm atamın adına layiq ola biləcəm, ya yox?”-Əli.
-“Mən də, bacım da Tarixi çox sevirik. İkimiz də tarixçi olmaq istiyirik. Amma çox vaxt bizə gülürlər ki, siz əkizsiniz, heç olmasa biriniz başqa sənəti seçsin. Amma biz nə edək ki, əkizik, ikimiz də Tarixi çox sevirik. Vətənin tarixini bilmək, onu sevmək günahdı məyər?”-Nuray.
-“Uşaqlıqdan çoxlu dil bilmək, xarici insanlarla danışmaq, xarici ölkələrə getməyi arzulayıram. Ən çox öyrənmək istədiyim dil isə ingilis dili olub. Ona görə də tərcüməçi olmaq istəyirəm. Çoxları elə bilir ki, mən tərcüməçi olmağı çoxlu pul qazanmaq, xarici ölkələrə yaşamaq üçün istəyirəm. Amma mən ən çox bunu bizim adət-ənənələrimizi, keçmişimizi, Qarabağımızı əcnəbi qonaqlara çatdırmaq üçün istəyirəm.”-Ayan
-“Mən evin tək uşağıyam. Bacım-qardaşım yoxdur. Deyirlər, belə eşitmişəm ki, tək uşaqlar həmişə ərköyün, paxıl, eqoist böyüyürlər. Özlərindən başqa heç kimi sevmirlər. Başqa uşaqlarla yola getmirlər. Amma mən elə deyiləm. Uşaqları çox sevirəm. Harada balaca uşaq görsəm tutub yanaqlarını sıxmaq istəyirəm. Ona görə də ibtidai sinif müəlliməsi olmaq istəyirəm. Öz ibtidai sinif rəhbərimiz Nəcibə müəllimə kimi”-Sevinc.
-“Mən nə olmaq istədiyimi hələ bilmirəm. Atamın balaca bir tükanı var. Hələlik oranı işlədiriy. Riyaziyatı, hesabı belə pis bilmirəm. Atam deyir, imkan olsa bəlkə mağazanı böyütdüy, mənnən sonra oranı sən işlədərsən. Amma bilirəm ki, oxumağ da lazımdı.”-Kərəm.
-“Mənim balaca bacım 2 yaşında xəstəlikdən ölmüşdü. Anam buna görə çox pis olmuşdu. Mənim o vaxt 5 yaşım olardı. O, çox ağlıyırdı. Mən də ağlıya-ağlıya onu qucaqlayıb ona söz vermişdim ki,