, mən böyüyəndə həkim olacağam, qoymuyacağam ki, daha heç bir uşaq xəstələnib ölsün. Ona görə də bütün gücümlə oxuyur, anama verdiyim sözü tutmağa çalışıram.”-Kənan
Zəngə beş dəqiqə qalmışdı. Xatirə müəllimə kitabı stolun üstünə qoyaraq uşaqlara səsləndi:
-Vaxtdır ha, yığıram.
Lakin uşaqların başı inşaya o qədər qarışmışdı ki, heç kim ona məhəl qoymadı. Xatirə müəllimə yenidən onlara səsləndi:
-Ay uşaqlar, vaxtdır, yığıram!
Leyla yalvardı:
-Müəllimə, nə olar, yazaq da.
-A bunlara bax ee, bayaqdan “Nə yazaq?” deyə ağlayırdılar, indi dəftərdən ayrıla bilmirlər.

Bir neçə dərs keçdi. Tənəffüs idi. Züleyxa fikirli-fikirli kitabına baxır, aradabir öz-özünə ah çəkirdi. Həmişə olduğu kimi gözünü bir hərfə zilləmişdi. Yusif Mehdiylə zarafatlaşa-zarafatlaşa pəncərənin yanına yaxınlaşdılar. Mehdi çeçələ barmağını ona uzadaraq:
-Mərcə gəlirsən, bu gün Real Madrid udacaq?-dedi
-Get ə buradan. Nə Madrid? Barsa onu çiləyər ee-Yusif əliylə yüngülcə onun başına vurdu.
-Qorxursan mərc gəlməkdən?
-Pah niyə qorxuram? Nədən mərc gələk?-Yusif də çeçələ barmağını uzatdı.
Elə bu vaxt Mehdini qonşu sinifdə oxuyan bacısı Mehriban çağırdı. Mehdi Yusifə:
-Gözlə, gəlirəm indi.-deyərək getdi.
-Get ə, gələrsən.
Bayaqdan fikrə dalan Züleyxanın fikri onların səsindən dağılmışdı. O, gözlərini qaldırıb Yusifə baxırdı. Anidən ona tərəf baxan Yusif onu belə görüb qaşlarını çatdı və:
-Nə olub?-deyə soruşdu.
-Heç, heç. Fikrim başqa yerdə idi.
Yusif eyni kinayə ilə, biraz da soyuqyana soruşdu:
-Harada idi?
-Sevilin yanında.
Yusif ağzını büzüb:
-Hə də. Başqa harada ola bilər ki?!-deyə gülümsədi.
Züleyxa özünü pis hiss elədi, deməyə söz tapmırdı. Yusif yenə soyuqyana soruşdu:
-Sevil necədir?
-Yaxşıdır. Necə ola bilər ki?
Həmişəki kimi onların dialoqu bu gün də belə sonlandı. Yusif heç nə demədən oradan uzaqlaşıb gəlib öz yerində oturdu. Deyinməyə başladı:
-İtdir e qız! Minnətin olsun ki, sənədən nəsə soruşuram.
Sevinc təəccüblə:
-Kim?-deyə soruşdu
-Kim olacaq,