Züleyxa!
Sevinc təəccüblə Züleyxanı göstərərək:
-Züleyxa?-deyə soruşdu.
-Hə də. Sevili soruşdum ki, necədir, it kimi cavab verdi.-Yusif Züleyxanın ağzını yamsılamağa başladı.-“Necə ola bilər ki?”
-Yaxşı, asta danış biraz, eşidər.
-Cəhənnəmə eşitsin!
Bayaqdan bəri özünü güclə saxlayan Ayan arxaya dönərək sərt şəkildə Yusifə dedi:
-Niyə yalan danışırsan, ay Yusif? Sən birinci it kimi onu tutmadın?
Yusif gözlərini bərəldərək özünü işarə elədi.
-Mən?
-Hə, sən! Mən eşidirdim də onu necə ələ sala-sala danışdığını. Sən o yazıq qızla niyə yola getmirsən?
-Uy daa. Heç olmasa, sən yox da Ayan!-Yusif hirslə əlini partasına vurdu.-Mən qızlarla çox yaxşı yola gedirəm. Onlar mənimlə yola getmək istəmirlər.
Bunu deyib Yusif acıqla yerindən durdu, Züleyxanın partasına çatanda ayağıyla partanı itələdi və sinifdən çıxdı. Sevinc isə əlində qələm heyrət içində Yusifin arxasınca baxa qalmışdı. Bütün bunları uzaqdan görən Əli onlara yaxınlaşdı və Ayandan soruşdu:
-Nə olub ona?
Ayan çiyinlərini çəkərək:
-Nə bilim?-dedi.
Əli də Yusifin arxasınca çölə çıxdı. Züleyxa isə başını partanın üstünə qoymuşdu.
-Ağlayır o?-Sevinc Ayana Züleyxanı işarə edərək soruşdu.
Ayan qabağa əyilərək Züleyxaya baxdı və geriyə-Sevincə dönərək:
-Nə bilim? Yox deyəsən.-deyə göz-qaş elədi.
-Üzünə lənət ay Yusif, lənət üzünə!-Sevinc deyinməyə başladı.-Bu məktəbdə qəlbini qırmadığın qız qaldı görəsən?
Züleyxa yenə də tək olduğunu hiss eləməyə başladı. Bir tərəfdən ən yaxın rəfiqəsinin neçə gündür dərs buraxması, digər tərəfdən də oğlanların, xüsusilə, Yusifin sərt hərəkətləri onu incidirdi.
Züleyxa bu sinfə altıncı sinifdə gəlmişdi. Əslən Qusardan idilər. Atası kamaz sürücüsü idi deyə tez-tez şəhərə odun, taxta, qum və digər mallar gətirirdi. Həyatının yarısı şəhərlə rayon yolunda keçirdi. Ona görə də şəhərdə yaşayan qohumlarının köməyilə şəhərə köçdülər. Onlara burada kiçik bir ev tikildi, atasına daimi iş yeri də düzəldildi. Onlar da ata-baba mülklərini satıb şəhərə gəldilər. Züleyxanın