səncə ən vacib fənn hansıdır?-Kərəm eyni pıçıltı ilə ondan soruşdu.
-Heç biri.-bic-bic gülümsəyən Tariel özündən razı tərzdə dedi.
Günayla Nuray eyni anda diləndilər:
-Mən!
-Mən!
-Nə gözəl! Demək ikiniz də tarixçi olacaqsınız?
-Ülviyyə müəllimə, bunların əkiz olmaqları bəs deyil, hələ bir eyni fənni seçirlər. Bir sizi güclə ayırırıq, tarix necə ayıracaq?-Zaman qızlara lağ etməyə başladı.
-Yenə də zamansız danışdın, Zaman!-Günay arxaya dönərək ona acıqlandı.
-Maraqlıdır, bəs sən nə olacaqsan?-Günay da arxaya döndü.
-Yaxşı, yaxşı. Dərsi bazara çevirməyin yenə də!-Ülviyyə müəllimə əlini stola vurdu.
-Görürsən də bizim sinif necə mırtdır.-Mehdi arxaya dönüb İsmayıla baxdı.
-Hmm-İsmayıl gülümsədi. Elə bu vaxt arxaya dönüb baxan Sevillə İsmayılın gözləri toqquşdu. İsmayılın ürəyi çırpınmağa başladı. Mehdidən soruşdu:
-Heyy Mixaylo, bəs o qızın adı nədir?
-Hansı qızın?
-De, o qabaqda, pəncərənin yanında oturan qara hörüklü qız var ee...
-Zülüş?-Mehdi əliylə Züleyxanı göstərdi.
-Yox, onun yanındakı.
-Hə, Sevil. Yaxşı qızdır.
-Sevil?-İsmayıl öz-özünə onun adını təkrarladı.
-Çox sakit qızdır. Dindirməsən danışmaz. Çox gözəl şəkilər çəkir. Məktəbdəki rəsm müsabiqəsində I yeri tutmuşdu. Amma kasıb ailədirlər. Atası yoxdur. İki bacıdırlar. Onlara dayısıgil baxır.
-Yaxşı, yaxşı Mixaylo, özünü yorma. Sağol.-indi İsmayıl gözlərini Sevildən çəkmirdi.
Ülviyyə müəllimə də bunu hiss etmişdi deyəsən.
-Təzə gələn sənsən?-o, İsmayıla tərəf səslənsə də İsmayıl eşitmədi.-Ay oğlum! Adı nədir onun?
-İsmayıl, müəllimə səninlədir.-Əli arxaya çevrilib İsmayılı səslədi.
-Bəli mənəm.-İsmayıl ayağa qalxdı.
-Adın nədir?
-İsmayıl. Verdiyev İsmayıl.
-Lap yaxşı. Hansı məktəbdən gəlmisən?
-Nərimanov, 82 saylı məktəbdən.
-Bəs niyə axırıncı ili oradan çıxdın?
İsmayıl özünəməxsus bir ədayla dedi:
-Bilirsiniz müəllimə, mənim atam hərbiçidir. Ona görə də tez-tez məktəb dəyişməli oluram.
-Hmm, lap yaxşı. Bəs bə istiqamət seçmisən özünə? Yəqin sən də hərbçi olacaqsan?
-Yox