uşaqlara “ədəb-ərkan dərsi” verib onların ardınca sinifdən çıxdı.Ayan müəllimlər otağının qabağında dayanıb o yan-bu yana baxırdı. Sevinclə Asya onu burada görüb yaxınlaşdılar. Sevinc:
-Sən burada neyləyirsən?-deyə soruşdu
-Xatirə müəlliməni gözləyirəm.
-Niyə?
- Bu günün hazırlığı üçün testlər verməlidir.. Ksereks elətdirəcəm.

Yusif dəhlizin bu başında dayanıb həsrətlə Ayana baxan Əliyə yaxınlaşıb əlini onun çiyninə qoydu:
-Caaan. Hələ də bir kəlimə kəsməmisən qızla?
-Nə kəlimə kəsim ki? Üzümə baxmaz ee bir də.
Yusif kinayəylə əlini yüngülcə Əlinin başına vurdu:
-Ə, elə yox e. Deyirəm yəni, söhbət eləmisən? “Necəsən?” “Dərslər necədir?” Nə bilim, belə kimi şeylər.
Əli içini çəkdi:
-Yoox, haradadır məndə o bəxt?
Bir anlıq ikisi də susdu. Birdən Yusifin ağlına nəsə gəldisə:
-Deməli belə. Sən qal burada, mən gedib indi Sevinci oradan uzaqlaşdırıram. Biz gedəndən sonra sən də guya dərsdən indi çıxırmışsan kimi ona yaxınlaşarsan. Sonra da söhbət eləyə-eləyə gedin evə.-deyə dilləndi.
-Yaxşı fikirdir. Bəs sən Sevincə nə deyəcəksən?
Yusif Əliyə göz vurdu:
-Orası mənlikdir.
-Çox sağol ee Yusif. Bu elədiklərini unutmaram.
-Yaxşı, yaxşı, uzatma! Mən getdim.
Yusif getmək istəyirdi ki Əli onu saxlayıb təəccüblə soruşdu:
-Buradan niyə?
-Bəs haradan? Buradan getsəm,-Yusif dəhlizi göstərdi,-daha bəhanəmin nə mənası qalar? Sən yaxşısı budur məni gözlə. Mən Sevinci aparandan sonra gələrsən.
-Yaxşı. Get sən.

Asya musiqi məşğələsinə görə qızları gözləməyib getməli olmuşdu. Sevinc isə hələ də Ayanın yanında did. Bu vaxt Ayan Xatirə müəllimənin yuxarı pilləkənlə düşdüyünü görüb:
-De, gəldi.-deyə ayaqlandı.
Xatirə müəllimə onları yaxınlaşıb salamlaşdı, hal-əhval tutmağa başladı. Elə bu vaxt orta pilləkəndən təlaşla yuxarı qalxan Yusif Sevinci görüb:
-Haradasan sən? Səhərdən səni axtarıram.-deyə onun üstünə düməyə başladı.
-Nə olub? Sən getməmişdin?-Sevinc onu görüb çaşqınlıqla soruşdu.
-Səhərdən səni axtarıram. Anan qapıda qalıb.
-Nə, anam?- Sevinc