.
-Yaxşı ana. Mürəbbəni qoymuşam.
Bu vaxt qapı döyüldü. Sevil sevincək:
-Ana, gəldi. Qapıya bax da.-deyə pəncərədən darvazaya doğru boylandı.
-Yaxşı, a bala.-anası qapıya tərəf getdi.
Lakin onun sevinci qapının açılması ilə əsəblə əvəz olundu. Çünki gələn Xəlil idi. Sevil Xəlili görüb içəri keçdi. Özünü divara söykəyib ah çəkdi.
-Bıy, ay Xəlil? Sən hələ getməmisən?
-Yox, ay bibi. Hələ buradayam.
-Lap yaxşı. Keç, keç.
Xəlil evə baxaraq soruşdu:
-Neyləyirsiniz? Kim var evdə?
-Heç, ay bala. Sevda işdədir. Sevillə mənəm.
-Hə? Lap yaxşı.
-Sevil də hazırlıq görür. Qonağı gələcək.
-Qonağı?-Xəlil qaşlarını çataraq bibisinə baxdı.
-Hə. Sinif yoldaşı Züleyxa gəlməlidir.
-Niyə?
-Nə bilim. Uşaqdır da, rəfiqəsinin yanına gəlir.
Xəlil heç nə demədi. Sonra bəhanə ilə:
-Su var?-deyə soruşdu.
-Suyu neyləyirsən, a bala? Sevil yaxşı çay dəmləyib. Get, çay iç.-sonra Sevili səslədi.-Sevil, ay Sevil! Xəlilə çay tök!
Xəlil iri addımlarla yuxarı qalxdı. Sevil mətbəxdə idi. Qaşqabağını sallamışdı. Xəlil onu görüb biraz mehribanlıq, biraz da özündən razılıqla soruşdu:
-Salam, necəsən?
Sevil dinmədi.
-“Necəsən?” dedim. Eşitmədin?-Xəlil səsini qaldırdı.
Sevil iş görə-görə onun üzünə belə baxmadan:
-Yaxşıyam.-dedi.
-Çay tök də mənə.
Xəlil keçib stol arxasında əyləşdi. Qənd qabının ağzını açıb bir dənə qənd götürdü, ağzına atıb xartıldada-xartıldada sorğu suala davam elədi:
-Kimdir qonağın?
-Sinif yoldaşım.
-Qızdır, oğlan?
-Qız! Züleyxa!
-Hmm....Niyə gəlir?
Sevil əsəbindən dişlərini bir-birinə sıxmışdı:
-Elə-belə.
-Elə-belə? İşi-gücü yoxdur, onun?
Sevil tərs-tərs ona baxdı:
-Sənin işin-gücün var, guya?
Sevildən bu cavabı gözləməyən Xəlil səsini biraz da qaldırdı:
-Sənin dilin uzanıb a deyəsən.
Sevil çayı onun qabağına qoyub tələsik mətbəxdən çıxdı. Elə bu vaxt anası aşağıdan onu səslədi:
-Sevil, gör kim gəlib?
Sevil Züleyxanı görüb tələsik aşağı düşdü. Heç nə demədən onu qucaqladı. Gözləri dolmuşdu:
-Xoş gəlmisən.
-Caaan, xoş gününə gəlim. Necəsən?