Sağalmısan?
-Pis deyiləm. Gəl çıxaq yuxarı.
-Gedin qızlar, gedin, söhbət eləyin.
Onlar yuxarı çıxıb qonaq otağına keçdilər. Sevil Züleyxaya bir də sarıldı. Lakin onun niyə belə elədiyini başa düşməyən Züleyxa:
-Caaan, nə olub sənə?-deyə soruşdu.
-Heç nə, darıxmışdım.
Biraz keçmədi ki, onlar çay süfrəsinin arxasında oturdular. Anası həyətdə yun çırpırdı. Xəlil də çoxdan getmişdi.
-Yaxşılaşmısan, biraz?
-Belə də Zülü. Amma heç kefim yoxdur. Məktəbdə nə var, nə yox?
-Caaan. Məktəbdir də. Qızlar hər gün səni soruşurlar. Ayan, Sevil, Asya, aradabir də Leyla.
-Sağolsunlar. İdman zalına nə olub?
-E heç danışma. Su basıb, bu gün dörd dərsdən gəlmişik.
-Əligil necədir?
Züleyxa bu sualın əslində niyə verildiyini başa düşmüdü.
-Hə yaxşıdır, İsmayıl da yaxşıdır. Hamı səni soruşur, amma ondan başqa.-Züleyxa sonuncu iki sözü xüsusi eyhamla dedi.
-Mən səndən Əlini soruşuram, İsmayılı yox.
Züleyxa gülərək:
-Mən İsmayıl eşitdim caan.
-Zülü!
-Haycan!
-Eləmə də belə.-Sevilin səsi titrədi.-Onsuz da pisəm. Bu Xəlil də lap əsəblərimi pozur. Yarpız kimi həmişə burnumun dibindədir.-ağlamağa başladı.
-Caan Sevil, bağışla, bilmədim.
Bir anlıq sükut çökdü. Sevil səssiz-səssiz ağlayırdı. Züleyxa ah çəkərək öz-özünə dedi:
-Deməli, mən də yarpızam. İndi başa düşürəm niyə belə eləyir. Hə də, onun məndən zəhləsi gedir.
Ağlayan Sevil sakitləşib ona qulaq asmağa başladı. Sonra təəccüblə soruşdu:
-Kimdən danışırsan?
-Heç! Sən tanımazsan.
-Kimdir e o, mənim tanımadığım sənin ürək sirrin?
Züleyxa nə bəhanə uyduracağını bilmirdi.
-Nə ürək sirri? Yox, elə bir şey deyil.
-Neçə ildir səninlə tanışıq, yaxınıq. Amma sən mənə onun kim olduğunu demirsən. Bilirəm axı biri var.-Sevil artıq öz dərdini unudub Züleyxanı sorğu-suala tutmağa başlamışdı.
-Nə deyim e? Onsuz da onun məndən zəhləsi gedir.-Züleyxa danışa-danışa barmağıyla süfrədə dairələr çəkirdi.
-Qohumdur?
-Yox.
-Tanışdır, ya qonşudur?
-Yox, deyil.
-Onda ya məktəbdəndir, ya da sinifdən.
Züleyxanın rəngi