i qaçdı.
-Yox, heç biri deyil. Vaxtı gələndə sənə deyəcəyəm.
-Eh, o vaxt gəlsəydi.
-Sən özündən danış e. Telefonda dedin ki, evdə qalmağına peşman olmusan. Nə olub?
-Heç soruşma, Zülü. Sən məni gətirmədin o gün evə. Axı İsmayıl pencəyini vermişdi, mənimki yaş idi deyə.
Züleyxanın özündən ixtiyarsız dodağı qaçdı. Sevil isə danışmağa davam eləyirdi:
-Axşamüstü dayımgil gəlmişdi. Guya mənə baş çəkməyə. Bu başı batmış Xəli də mənim heyimdə deyil, dirəşib ki, bu pencək kimindir?
-A başı çatmır ki, onun.
-Hə. Mən özümdə deyiləm, qızdırma haradasa olub otuz səkkiz-otuz doqquz, bu tutub ki, oğlanın pencəyini niyə geyinmisən?
-Sonra nə oldu?
-Heç nə. Dayım, dayımarvadı birtəhər başa saldılar. İnanırsan, xəstəliyim gözümdən gəldi.
-Caaan, can.
Rəfiqələr beləcə bir-birilərinin dərdlərinə qulaq asmağa davam elədilər.Hüseyn mətbəxdə bir tərəfdən düşbərə kəsib bir tərəfdən də zümzümə eləyən anasını görüb məmnun halda dodaqlarını büzdü:
-Anam düşbərə bişirir? Desənə, ziyafət var.
Məleykə xala başını işdən ayırmaydan:
-Çoxdandır fikrimdə var idi. Dedim qoy maaşımı alım, təzə ətdən düşbərə eləyim.-dedi.
-Sağol ana.-Hüseyn əyilib anasının üzündən öpdü.
-Qardaşın hanı? Səs-zadı gəlmir.
-Nə bilim, ay ana? Əlidir də.
-Get bax, gör, nə olub.
-Yaxşı ana.
Hüseyn bunu deyib mətbəxdən çıxdı. Otağın qapısını açıb içəri girdi. Əli çarpayısının üstündə səpələdiyi dərs kitablarının içində itib-batırdı. Hüseyn heyrətlə ona baxa-baxa gəlib onunla üzbəüz öz çarpayısında oturdu:
-Başına hava gəlib ə? Bunlar nədir?
-Niyə hava gəlsin ki?-Əli gözünü kitablardan çəkməyərək-Oxumaq istəyirəm də.-dedi.
-Elə mən də onu deyirəm də. Sən hara, kitab-dəftər hara?
Əli boynunu buraraq yazıq-yazıq:
-Qaqa, ay qaqa, mənə pul verərsən? Hazırlığa getmək istəyirəm.
-Sən?-Hüseyn əlini qardaşının alnına qoyub-Qızdırman yoxdur?-deyə soruşdu.
-Məzələnmə də. Mən ciddiyəm.
-Deməyəcəksən, haradan gəlir bu dəyirmanın suyu?
Əli əlindəki kitabı yana atıb qardaşına daha yaxın oturdu.
-Bax, sən