x müəllimə, memar olmaq istəyirəm.
-Memar? Maraqlı sənətdir. İnşallah olarsan.
-Təşəkkür eləyirəm, müəllimə.
-Əl qabiliyyətin var? Bax bizim Sevilimiz çox gözəl rəsmlər çəkir.
İsmayıl əvvəl qaçaraq nəzərlərlə Sevilə tərəf baxdı. Sonra biraz özündən razı tərzdə:
-Bəli, belə pis çəkmirəm, müəllimə,-dedi,-az-çox bacarıram.
-Lap yaxşı. Əyləş!Tənəffüsdə Sevil ağ vərəqdə nəsə çəkirdi. İsmayıl isə onunla danışa bilmək üçün bəhanə gəzirdi. Uzaqdan onun şəkil çəkdiyini görüb yaxınlaşdı.
-Ağlayan Günəş?-anidən bu sualı verdi.
-Nə?-Sevil diksindi və sonra vərəqinə baxıb gülümsədi.
-Biz görmüşük axı Günəş həmişə gülür.
-Günəş bizdən çox uzaqdadır, əlçatmazdır və elə bilirik ki, o həmişə gülür. Əslində o da ağlayırmış.
-Necə? Başa düşmədim.-İsmayıl təəccüblə qaşlarını çatdı.
-Günəş simvolikdir. Bizə tanımadığımız insanlar uzaqdan həmişə gülərüz, dərdsiz görünürlər. Amma bilirsən ki, dərdsiz adam yoxdur. Amma tanıdıqca onların da dərdini, əzablarını görmüş oluruq.
-Hmm belə.-İsmayıl maraqla dodaqlarını büzdü.- Deməli, buradakı Günəş sənsən?
-Necə?
-Uzaqdan gülərüz görünürsən. Amma yaxından üzünə baxanda görürəm ki, sən də ağlayırsan.
Sevil başını aşağı saldı.
-Adım İsmayıldır.-İsmayıl tanışlıq üçün əlini uzatdı.
-Bilirəm,-dedi Sevil,-mənim də adım Sevildir.
-Bilirəm.-İsmayıl əlini cibinə saldı.
-Haradan?
-Sən mənim adımı haradan bilirsənsə.

Sevinclə Ayan pəncərəyə söykənib söhbət edirdilər. Əli də guya pəncərədən baxırmış kimi onlara qulaq asırdı.
-Hə Ayan, bayaq söhbətimiz yarımçıq qaldı. Deyirsən bu gün gəlir hə?
-Hmm inan elə həyəcanlanıram ki...
-Caan, onu elə çox istəyirsən?
-Həm də necə? O mənim hər şeyimdir. İnan elə mehriban, elə səmimidir ki.
-Bax, qısqanıram haa.
-Qarışdırma Sevinc. O paxıllıqdır.
-Nə isə.. Hər ikisi eyni məna verir. Sizdə qalacaq?
-Yoox! Qonşuluqda öz evləri var. Həm də dedi ki, sizdə qalmağım yaxşı çıxmaz.
Bayaqdan bəri bu söhbətə qulaq asan Əli axırıncı sözdən daha da təlaşlandı. Canına üşütmə düşdü. Sevinc onu