a duranlardır.
-Ana!
-Kəs! Bir də sənin məktəbdən kənarda onunla danışdığını, ya da harasa getdiyini eşitməyim!
Bu səs-küyə Akif dayı mətbəxə gəldi. Arvadına və qızına baxaraq:
-Nə olub, yenə də? Səsiniz evi götürüb.-deyə xəbər aldı.
Dilşad xala qızına tərs-tərs baxaraq:
-Heç nə.-dedi.
-Necəsən qızım?-Akif dayı qızının üzündən öpdü.
-Yaxşıyam ata.
-Mənim gözəl qızım, çay töksün mənə?-deyə Akif dayı keçib yemək masasında oturdu.
-Baş üstdə, ata.
Ayanın anası şəhər xəstəxanasında həkim işləyirdi. Olduqca özündən razı qadın idi. Maddi cəhətdən özündən aşağı səviyyədə olan insanlara ikrahla yanaşırdı. Əlinin anası da onunla eyni xəstəxanada işləyirdi. Əlinin anası tibb bacısı idi. Dilşad xalanın qulağına yalan-doğru nələrsə çatmışdı. Ona görə də o, qızını Əlidən uzaq tutmağa çalışırdı.
Ayanın bacısı Reyhan da anası xasiyyətdə idi. Özünə çox fikir verən və olduqca eqoist biri idi. Tibb Universitetinin üçüncü kursda oxuyurdu.
Ayanın atası-Akif dayı isə onlardan fərqli olaraq biraz yumşaq adam idi. Zahirən sərt baxışlar altında əslində çox yaxşı, anlayışlı bir insan dayanırdı. O, tikinti şirkətlərinin birində briqadir işləyir, işçilərə nəzarət eləyirdi.
Ayanın kiçik qardaşı Ramin isə yeddinci sinifdə oxuyurdu. Olduqca sakit və ağıllı uşaq idi. Dərslərini yaxşı oxuyur, böyüyəndə təyyarəçi olmaq istəyirdi.

İsmayıl əlləri başının altında birləşmiş vəziyyətdə çarpayısında uzanıb qulaqlıqla telefonda mahnıya qulaq asırdı. Bu vaxt bacısı Leyla otağın qapısını açıb onu səslədi:
-İsmayıl, dur gəl, yemək yeyirik.
Lakin İsmayıl onu eşitmirdi.
-Ay İsmayıl,-bacısı gəlib qulaqlığın birini onun qulağından çıxardı,-eşitmirsən?
-Nə olub ee?-İsmayıl narazılıqla üzünü turşutdu.
-Nə olacaq? Bayaqdan səni çağırıram. Yemək yeyirik. Bax, papa yenə hirslənəcək.
-Yaxşı, yaxşı, gəldim.
Onlar qonaq otağına keçdilər. Anası Dilarə xala süfrəni hazır eləmişdi. Atası Rövşən dayı da həmişəki yerində-başda oturmuşdu. O, oğlunu görüb:
-Dəvətnamə göndərək sənə?