Haradasan?-deyə qaşqabaq tökdü.
İsmayıl keçib yerində otura-otura sakitcə:
-Otaqda idim.-dedi.
-Neyləyirdin, yenə komputerin başında idin?
-Yox papa, kitab oxuyurdu.-bacısı ondan əvvəl cavab verdi.
-Hə, kitab oxuyurdum. Fizika zad.
-İşlərini elə düz-qoş ki, yemək vaxtı camaat səni gözləməsin. Sənə görə yeməyi düz altı dəqiqə qırx beş saniyə gec yeyirik.-Rövşən dayı saatına baxdı.
-Yaxşı da ay Rövşən, uşağı sıxma-boğmaya salma. O, sənin əsgərin deyil ki. Bura da hərbi hissə deyil.-Dilarə xala həmişəki kimi aranı sakitləşdirməyə çalışırdı.
-O, mənim əsgərim deyil, amma sabahın əsgəridir. Əsgər gedəndə də belə eləsə məni söyəcəklər e. Deyəcəklər kimin oğludur? Polkovnik-leytenant Verdiyevin. Amma tənbəldir.
Dilarə xala ərinin qolundakı saata baxıb gülə-gülə:
-Özün uşağı danlayırsan, amma sənin bu günkü mühazirənə görə də biz yeməyi düz yeddi dəqiqə doqquz saniyə gec yeməli olduq.-dedi.
Uşaqlar gülüşdülər.
-Buna bax e, buna bax e! Qabağımda o qədər əsgərlər, zabitlər, nə bilim, çavuşlar, leytenantlar tir-tir əsir. Amma sözümü bir evdəkilərə keçirə bilmirəm.-Rövşən dayı başını bulaya-bulaya yeməyini yeməyə başladı.
Dilarə xala gülərək uşaqlarına göz vurdu.
İsmayılın atası Rövşən Verdiyev hərbiçi idi. Artıq təqaüd yaşı gəlsə də peşakar ixtisaslı kadr olduğu üçün onu təqaüdə çıxmağa qoymamışdılar. Sərt, qayda-qanunlu biri olsa da, eyni zamanda ailəcanlı idi.
Anası-Dilarə xala evdar qadın idi. Əslində o da ali təhsilli idi. İxtisasca jurnalist idi. İsmayılın atası ilə tanış olmamışdan əvvəl bir neçə il qəzetlərin birində müxbir kimi işləmişdi də. Ancaq ailə həyatı qurduqdan sonra işləməyə macal tapmamışdı. Ərinin təyinatına görə oradan-oraya, buradan-buraya köçürdülər. Onun bir arzusu da var idi: o da öz evlərinin olması. Həmişə deyir ki, “Öz evimiz olsun, alıb onun pəncərəsinə bir pərdə asım.” Müharibə illərində əri ilə birlikdə cəbhə bölgəsində də olmuşdu. İlkin tibbi yardımı bildiyindən həm də bir neçə ay cəbhə bölgəsində qurulan çadırlarda tibb bacısı