ı kimi də işləmişdi. O, dövrdə körpə olan Leyla ilə İsmayılı isə ata nənələrinin yanında-Gəncədə qoymuşdular.
İsmayılın özündən bir yaş böyük bacısı Leyla ali məktəblərin birində filologiya fakultəsində oxuyurdu. Əsas istəyi tarixçi olmaq olsa da balı çatmadığından belə alınmışdı. Tez-tez sinif dəyişdirmək, mühitdən-mühitə düşmək anası kimi onu da bezdirmişdi. Özünün də dediyi kimi “Azərbaycanda məktəb qalmamışdı ki, o oxumasın.”Növbəti həftənin ilk günü idi. Yusif gödəkçəsinin qabağı açıq, köynəyinin yaxalığının biri içəridə, bir çöldə, qalstuku yarıbağlı, saçları pırtlaşıq vəziyyətdə tələm-tələsik blokdan çıxdı. Birtəhər özünü rahatladı. Bu vaxt yuxarıdan-balkondan Nuridə xala onu səslədi:
-Ay bala, ayYusif! Çörək yedinmi sən?
Yusif altdan yuxarı boylanaraq:
-Yedim, yedim.-deyə qışqırdı.
-A bala, niyə yatıb qalırsan? Axşam tez yat da!
-Yaxşı da, ay mama. Gir içəri, milləti oyatma!
Bu vaxt aşağı mərtəbələrin birindəki qonşu da balkona çıxdı. Altdan yuxarı:
-Nə olub ay qonşu?-deyə səsləndi.
-Az, nə olacaq? Bu başı batmış gədə, gecə ikiyə üçə qədər yatmır, səhər də ki, dura bilmir.
-Cavandırlar da. Mənim oğlum da elədir.
Qonşular səhər saat səkkizdə camaatın yarısının yuxuda olduğu bir müddətdə səslərini başlarına atıb söhbət edirdilər. Yusif artıq binalarından bir xeyli uzaqlaşmışdı. Birdən onun gözü qabaqda gedən Əliyə sataşdı. O, Əlini səslədi:
-Əli, ay Əli!
Amma Əli eşitmədi. Yusif onu bir də səslədi:
-Əli! Ay Əli!
Əli yenə də eşitmədi. Yusif məcbur olub barmaqlarını dodaqlarının arasına salıb fit çaldı. Nəhayət ki, bu səsə arxaya dönən Əli:
-Yusif? Mərifətin olsun ə, küçənin ortasında fit çalarlar?-deyə onu danlamağa başladı.
Yusif də qarşılıqğında ona yaxınlaşa-yaxınlaşa onu məzəmmət ediridi:
-Mənə mərifət öyrədənə bax. Bayaqdan Əli, Əli deyə boğazımı cırıram, salmısan karlığına!
Yusif gəlib ona çatdı. Onlar görüşdülər.
-Sabahın xeyir.
-Abatın xeyir.
-Sən də mənim kimi yatıb qalmısan?
-Hə. Gecikmərik?
-Əşşi, Ülviyyənin dərsidir onsuz