necəsən? Məni niyə oyatmamısan?
-Nə? Səni də mən oyatmalı idim?
-Zarafat eləyirəm.
Sevinc Yusifin qalstukunu düzəldə-düzəldə:
-Nç, nç, nç. Nə gündəsən?-dedi.
Bu vaxt Mehdi arxadan Sevinci səslədi:
-Sevinc, ay Sevinc! Biraz daram sıx, qoy boğulsun.
Sevinc Yusifə baxa-baxa:
-Yox, mən söz vermişəm. Ona görə özümü bir də xətaya salmaram.-dedi.
-Pah, bir yaxşılıq eləyirsən, onu da başıma vurursan.
-Nə yaxşılıq elədim ki, başına da vurum?
Onların yenə mübahisə elədiklərini eşidən Ayan arxaya dönüb gülə-gülə:
-Yenə dalaşdınız?-dedi.-Heç sevgililər sizin qədər dalaşmır.
Sevinc Ayana göz ağartdı. Yusif də başını bulaya-bulaya:
-Ayan xanım,-dedi,-biz sevgili deyilik, biz dostuq. Ona görə də bu qədər çox dalaşırıq. İndi xahiş olunur, qabağa dönəsiniz.
Ayan nə deyəcəyini bilmirdi.
-Bağışlayın, elə demək istəmədim.
Yusif təkidlə:
-Qabağa, qabağa!-dedi.

Bir neçə dərs keçdi. Böyük tənəffüs idi. Kimi sinifdə, kimi isə dəhlizdə, kimi də bufetdə idi. Əli isə həmişəkindən fərqli olaraq sinifdə oturub dərs eləyiridi. İsmayıl ona yaxınlaşdı.
-Əlişka, eşitdim, oxumağa başlamısan?
Əli başını kitabdab ayırmayaraq:
-Hmm-dedi.
Mehdi Əlini işarə eləyərək İsmayıla:
-Bunun başına yüüz faiz nəsə düşüb.-dedi.-Bayaqdan deyirəm gəl çölə çıxaq, durmur.
-Qoy oxusun. Başını qatma!-İsmayıl sonra Əliyə tərəf əyilib-Kömək lazımdır?-deyə soruşdu.
-Yox, sağol.
Sonra İsmayıl əlləri cibində yenə nəsə qaralayan Sevilə yaxınlaşdı. Züleyxanın yerini boş görüb Sevilə:
-Oturmaq olar?-deyə müraciət elədi.
-Hə, otur da.
-Zülüş hanı?
-Qardaşı çağırdı.
-O yazıq kimdir elə?-İsmayıl Sevilin çəkdiyi adam şəklinə işarə elədi. Sevil eybəcər bir oğlan şəkli çəkmiş və onun üstünü qələmlə qaralamışdı.
-Heç kim. Heç kim deyil.-Sevil tez əlləri ilə şəkli gizlətməyə çalışaraq dedi.
-Kimdirsə, əlindən yaman acıqlısan.
-Yoox, elə-belə şəkildir.
-Sən evinizdə də belə az danışırsan?
-Danışmağı xoşlamıram.
-Bilirəm. Amma insanlar bir-birilərini tanımaları üçün danışmalıdırlar.
Sevil