l özündən asılı olmadan İsmayıla baxdı. İsmayıl gülümsədi. Sevil isə utancaqlığındanmı, həyəcanındanmı qıpqırmzı qızarmışdı.
Əvvəl Leyla ilə söhbət edən Ayan sonra Əliyə yaxınlaşdı.
-Mən sənin bu qədər qərarlı olduğunu bilmirdim, Əli.
Ayanın səsini eşidən Əli özünü itirdi.
-Hə?! Nə?-deyə başını qaldırıb ona baxdı.
-Afərin.-Ayan gülümsədi, sonra-Nəsə çətinliyin var? Nə eləyirsən?-deyə maraqla soruşdu.
-Əslində var. İngilis dili, bitmiş zamanları, bir də artiklları heç cürə başa düşə bilmirəm.
-Baxım.
-Gəl otur.-Əli Mehdinin yerinə keçərək öz yerini Ayana verdi.
Pəncərənin qabağında dayanan Yusif bir İsmayılla Sevilə, bir Əliylə Ayana, bir də kiməsə baxdı. Ah çəkərək öz-özünə:
-Eh Yusif, Yusif.-dedi.-Onunla danışmaq üçün heç bir bəhanə axtarmırsan. Onu görmək üçün heç günlərlə gözləmirsən də. Amma yenə də ona uzaqsan.

Zəng vuruldu. Sinif rəhbəri Mirvari müəllimənin dərsi idi. O, həmişəki kimi ağır addımlarla sinfə girdi. Şagirdlər ayağa qalxdılar.
-Salam uşaqlar!
-Salam!!!
-Əyləşin.-o, sinfə göz gəzdirib-Elə bu qədərsiniz, yoxsa çöldə olanlar var?-deyə soruşdu.
Leyla cavab verdi:
-Xeyr müəllimə, çöldə olanlar da var.
Bunu eşitmək Mirvari müəllimə əsəbləşdirdi. Həmişəki kimi də hirsini Leylaya tökdü.
-Bəs sən bunlara niyə nəzarət eləmirsən, ay Leyla? Min dəfə deməmişəm, zəng vuruldu, hamı sinifdə olsun? Bütün müəllimlər şikayət eləyir. Bəs sən hara baxırsan?
-Müəllimə, mənim sözümə baxan var ki? Deyirəm ki, zəng vuruldu, hamınız içəridə olun, heç veclərinə də almırlar-Leyla əsəbindən qıpqırmızı olmuşdu.
Mirvari müəllimə ona daha heç nə demədi. Üzünü sinfə tutdu:
-Bax, yenə həmişəki kimi Yusif, Mehdi, Əli, Tariel yoxdur.
-Müəllimə,-İsmayıl yerindən dilləndi,-Əli sinifdədir.
Mirvari müəllimə təəccüblə:
-Əli, səndən nə əcəb? Deyəsən ağıllanmısan.-deyə maraqla Əliyə baxdı.
Əli gülümsədi.
-Müəllimə bilirsiniz,-Asya ona ağzını açmağa macal vermədi,-Əli uje oxuyan uşaq olub. Perevivlərə də çıxmır.
-Çox şükür, axır ki, birini yola gətirdik,