adam elədik. Qaldı üçü.
Qapı döyüldü. Yusif, Mehdi və Tariel çəkinə-çəkinə içəri girdilər. Yusif, guya, utanırmış kimi:
-Salam müəllimə, olar?-dedi.
-A bala, siz bezmədiniz, hər dərs eyni səhnəni oynamaqdan? Hər dərs siz dördünüz, deyək ki, indi Əli ağıllanıb,-Mirvari müəllimə Əlini göstərdi, sonra yenidən onlara baxdı,-siz üçünüz, gəlirsiniz belə qapının ağzında boynunuzu büküb dayanırsınız. Nə qədər olacaq bu?
Heç biri dinmədi. Mirvari müəllimə üzünü Yusifə tutdu:
-Deyək ki, bu ikisi oxumur, ay Yusif. Bəs sən? A bala, yaxşı başın var. Niyə vaxtını boş-boş ötürürsən? Bu gün səhər də dərsə gecikmisən. Niyə tənəffüslərdə oturub bir testlə məşğul olmursan?
Yusif dinmirdi. Başını aşağı salmışdı. Sevinc əlini qaldırdı.
-Müəllimə, olar bir söz deyim?
-De.-Mirvari müəllimə geri-Sevincə tərəf döndü.
-Müəllimə, Yusif sinifdə idi. Onu mən göndərdim bufetə. Dəftərim yadımdan çıxıb evdə qalmışdı, mən də test yazmalı idim. Göndərdim ki, gedib bufetdən dəftər alsın.
Yusif heyrət içində gözləri bərəlmiş halda Sevincə baxıb, sanki, “Niyə belə elədin?” deyə soruşurdu. Mirvari müəllimə üzünü Yusifə tutub soruşdu:
-Düz deyir?
Sevinc də başıyla Yusifə “Hə, “hə” de.” deyə işarə edirdi.
-Bəli müəllimə, elə oldu.
-Bəs dəftər hanı?-Mirvari müəllimə Yusifin əllərinə baxdı.
-Bufetdə qalmamışdı.
-Off! Siz düzələn deyilsiniz. Keçin, oturun!
Yusif gəlib dostunun yanında oturdu. Pıçıltı ilə:
-Niyə belə elədin?-deyə soruşdu.
-Sənin yerinə mən utanıram.-Sevinc də eyni pıçıltı ilə dedi.-Xahiş eləyirəm, biraz da gələcəyini fikirləş. Az qal bu qapılarda! Mümkünsə, düzəl biraz.
-Baş üstdə!-Yusif gülümsədi.-Söz verirəm, düzələcəm.
Lakin Sevinc onu yaxşı tanııyırdı və bu dediyinə də inanmırdı.

Axırıncı saat Cəbr dərsi idi. Uşaqlardan bəziləri dərsdən qaçmışdı. Əsəbindən qıpqırmızı olmuş Leyla o tərəf, bu tərəfə gedirdi.
-İndi Mirvari müəlliməyə, Şakir müəllimə nə deyəcəyəm? Bax, yenə də eyni adamlar. Sonra da danlaq mənə gəlir. “Sən hara baxırdın?” Özlərinin bir başları