görüb:
-Əlişka, pəncərədən bax gör Yusif gəlmir?-deyə kinayə ilə dilləndi.
Əli diksindi:
-Həə?! Yu-yusif? Yoox, görünmür.
-Əlişka nədir, ay Sevinc?-Ayan gülməyə başladı.
Elə bu vaxt ortaboylu arıq, saçlarının yarısı yığılmış, gözəl simalı bir qız içəri girdi. Ayan onu görüb sevincək:
-Aaa gəldi!-deyə irəli atıldı.
-Budur? Nə qəşəngdir.-Sevinc də heyrətini gizlətmədi.
-O budur? Bu odur?-Əli nə dediyini bilmirdi.
-Salam Ayan, sizin sinif buradır?
-Hə Xatirə. Eee.. bəli Xatirə müəllimə buradır.
Uşaqların hamısı çaşqınlıqla bir-birilərinə baxdılar.
-Bu kimdir?-Tariel təccüblə Səbuhiyə baxdı.
-Mən nə bilim.
-Kimdirsə Ayanın tanışıdır.-Mehdi dilləndi.
-Salam uşaqlar, əyləşin! Mən sizin yeni Aəzrbaycan dili və Ədəbiyyat müəlliməniz Nuriyeva Xatirə. İnanıram ki, bu bir ildə bir-birimizi yaxşı başa düşəcəyik.
-Xoş gəlmisiniz müəllimə.-Leyla dilləndi.
Tariel özünü saxlaya bilməyib maraqla soruşdu:
-Müəlimə, siz deyəsən Ayanın tanışısınız?
-Bəli, xalası qızıyam. Amma bu məktəbdən kənarda. Burada hamınız mənim üçün bərabərsiniz.
Elə bu vaxt koridordan gələn Kərəmin ayağı qapının kandarına ilişdi və tarappıltıyla üzü üstə yerə dəydi. Uşaqlar gülüşdülər.
-Yaxşı gülməyin! Hamının başına gələ bilər bu.-Xatirə istədi ki, Kərəmin qolundan tutub qaldırsın. Kərəm başını qaldırıb onun üzünə baxanda hər ikisi gözlərinə inana bilmədi.
-Aaa siz?-Kərəm heyrət içində idi.
Ələddinlə Zaman Kərəmin qolundan tutub partasına apardılar və yerinə oturtdular. Kərəm hələ də özünə gələ bilmirdi. Getmək istəyən Ələddinin qolundan tutub:
-Bu kimdir?-deyə soruşdu.
-Təzə Azərbaycan dili və Ədəbiyyat müəlliməsi.
-Müəllimə?
-Hə. Nədir, oxşamır?
-Özü də heç.-gözlərini Xatirədən çəkən Kərəm Ələddinə baxıb,-Nə isə keç otur.-dedi.
Kərəmin bu qədər təəccübünə səbəb olan hadisə iki gün əvvəl baş vermişdi.
“Kərəm atasının dükanının qabağında məhlə dostları ilə söhbət edirdi. Bu vaxt mağazanın tinindən bir qızın tarappıltl ilə yerə yxıldığını gördü. Yanındakı oğlanlar:
-Uydaa.