r qadın, atası özəl şirkətlərdən birində iş adamlarından birinin şəxsi sürücüsü idi. Kənanın iki yaşında bir bacısı uşaqlıqda ağır bir xəstəlikdən ölmüşdü. O vaxtlar anası heç cürə özünə gələ bilmirdi. Tək təsəllisi beş yaşındakı Kənan və bir yaşındakı Sənan idi. Kənan elə o vaxtdan soyuqqanlılığa öyrəşmişdi. Evin böyük uşağı olduğundan anasına da o dəstək olurdu. Anasına da elə o vaxtdan söz vermişdi ki, böyüyüəndə həkim olacaq, bütün uşaqları sağaldacaq. İndi də verdiyi sözün üstündə durmağa çalışırdı.

Sevinc öz otağında hazırlığa getmək üçün çantasını hazırlayırdı. Testlərini, kitab-dəftərini, qələm-karandaşını kiçik qol çantasına yığıb ağzını bağladı. Sonra şkafın qapısını açıb bir xeyli qabağında dayandı. Asılqandakı paltarlarını o tərəf bu tərəfə çevirdi. Çöldə hava xoş idi və o, da istəyirdi ki, rahat nəsə geyinsin.
Sevinc ata-anasının bir dənəsi, tək övladı idi. Atasıyla-anası ailə qurduqdan sonra beş il övlad həsrəti ilə yaşamışdılar. Nəhayət beş il sonra Allah onların dualarını qəbul eləmişdi. Bu körpənin dünyaya gəlişi ailəyə böyük sevinc yaşatdığından onun adını Sevinc qoydular. Sevinc tək böyüsə də, eqoist və çılğın uşaq deyildi. Əksinə, mehriban, hamıyla yola gedən, genişürəkli, səmimi bir qız idi. Lazım gələndə öz sözünü deməyi də bacarırdı. Bəlkə də belə böyüməsinin əsas səbəbkarı anası Xavər xala idi. O, bircə qızını hərtərəfli insan kimi böyütməyə çalışırdı: ağıllı, tərbiyəli, insanları sevən, böyük-kiçik bilən, sadə biri kimi. Xavər xala qızına şərait yaradırdı ki, onunla hər dərdini, sirrini bölüşsün. Amma eyni zamanda, çox nizam-intizamlı biri idi, ona çox da sərbəstlik vermirdi. Yusifi isə qızına qardaş bilirdi. Blok qonşusu olduğundan, uşaqlıqdan bir yerdə oynayıb bir sinifdə oxuduqlarından Sevincin Yusiflə olan yaxınlığına bir söz demirdi. Qızına da təlqin edirdi ki, o, sənin sinif yoldaşından, dostundan əlavə, həm də qardaşındır.
Sevinc otağın qapısını açıb mətbəxə tərəf anasına səsləndi:
-Ana, mənim qırmızı koftam