haradadır?
-Hansı qırmızı?-Xavər xalanın da mətbəxdən səsi gəldi.
-Ad günümdə aldığın.
-Yuyulmalıdır.
-Bəs mən nə geyinim?
-A bala, şkaf dolu paltardır,-Xavər xala danışa-danışa qazanın qapağını örtüb, qazı söndürdü,-geyin də birini.
Sevinc məyus halda otağına qayıtdı. Beş dəqiqə sonra geyinib sevinə-sevinə çıxdı.
-Ana, bax nə tapmışam.-o, əynindəki yaşıl rəngli, yaxalığı, qolları və ətəyi köynəyi xatırladan koftasını göstərdi. Vanna otağına keçib əllərini yudu, yenidən mətbəxə qayıdıb anasından nə bişirdiyini xəbər aldı.
-Gəl otur.-anası dolma dolu boşqabı süfrəyə qoydu.
-Sağol e ana. Adam belə dolmanı qoyub heç hazırlığa gedər?-Sevinc dolmanın iyini çəkə-çəkə süfrəyə oturdu.
-Tez ye, hazırlığa gecikərsən.
-Gecikmərəm, hələ yarım saat var.
Bir neçə dəqiqə keçdi. Sevinc yeməyə məşğul, anası da qab-qacağı yuyub-yığışdırmağa. Birdən Xavər xalanın ağlına nəsə gəldi, gülümsədi və sonra Sevincə tərəf baxaraq:
-Bu gün Yusif dərsə gecikmişdi, hə?-deyə soruşdu.
-Hə. Sən haradan bilirsən?
-Ana-balanın səsi səhər basmışdı həyəti. Nuridə yuxarıdan aşağı qışqırırdı. “Niyə yatıb qalmısan? Gecə tez yat da!” Yusif də “Ay mama, gir içəri! Camaatı oyatma!” deyirdi.
Bu sözə hər ikisi güldü.
-Hə ana. Sən onu sinfə gələndə görərdin. Saç-baş, əyin nə gündə. Evdən necə çıxıbsa...
-Vay-vay. Nuridəni nə vaxt görürsən, hal-əhval eləyirsən, elə hey Yusifdən gileylənir. “Oxumur! Sözə baxmır! Tipdir!” Nə bilim nə. Deyirəm ay bacı, pis deyə-deyə uşağı niyə pis eləyirsən? Sözünü başına vura-vura yox, sığallaya-sığallaya de də. Bu dəqiqə cavandır, çılğındır, hər sözü götürmür. Allaha şükür pis uşaq da deyil. Ağıllı, mərifətli. Bir dillə dindirirsən, adama min dillə cavab verir. Prosto dilini bilən yoxdur.
Anası danışdıqca Sevinc maraqla ona qulaq asır, başıyla onun dediklərini təsdiqləyirdi. Arada bir də saata baxırdı.
Sevinc anasıyla sağollaşıb evdən çıxdı. Pilləkəndə Yasəmənlə qarşılaşdı.
Yasəmən Yusifin böyük bacısı idi. Yusifdən beş yaş böyük idi. Ailəli idi, üç