ç yaşında bir oğlu və altı aylıq bir qızı var idi. Yoldaşı da öz bibisi oğlu idi. Onlar pilləkəndə görüşdülər.
-Aaa Yasəmən? Xoş gəlmisən, necəsən?
-Salam. Sən necəsən?
-Yaxşıyam sağol. Mənim sevcilim də gəlib?
-Hə, heç onsuz olar? Aşağıda, dayısının qucağındadır.
-Nə yaxşı. Balaca qızımız necədir?
-O da yaxşıdır, sağol. Evdədir, nənəsinin yanıda.-Yasəmən başıyla yuxarını işarə elədi.
-Lap yaxşı.
-Sənin dərslərin necədir? Harasa hazırlaşıb eləyirsən?
-Hə, İnşallah görək də. Üçüncü qrupa istəyirəm.
-Yaxşı olar, İnşallah. Mənim qardaşım necədir? Çox nadinclik eləyir, məktəbdə? Yenə də qızların dalınca qaçırmı?
-Yox daha, bu il ağıllanıb.
-Bilirsən də onu sənə tapşırmışam. Gözün üstündə olsun.
-Baş üstdə.
-Nə isə. Deyəsən, hazırlığa gedirsən. Səni də yolundan eləməyim.
-Eybi yox, xoşdur. Nərmini öpərsən, mənim yerimə.
-Yaxşı canım. Sən də mamaya salam deyərsən.
-Yaxşı, oldu. Hələlik.
Onlar sağollaşıb ayrıldılar. Yusif blokun qabağındakı oturacaqda oturub bacısının oğlu Ramili oynadırdı. Uşaq Yusifin qucağında qıvrılır, bir əli ilə dayısının yaxasından tutub onu qaldırmaq istəyirdi.
-Bax, bax, quşlara bax!
-eee, dedəy, dedəy!
-Hara dedəy?
-ee duy dedəy!
Elə bu vaxt Sevinc blokdan çıxdı.
-Mənim sevcilim gəlib?-o, Ramili görüb oxşatmağa başladı.
-Seinc, Seinc-uşaq Sevinci görüb ona tərəf atıldı.
-Gözün aydın! Yarın gəldi.-Yusif Ramili Sevincin qucağına verdi.
-Canım mənim. Sən harada idin?-Sevinc uşağı bərk-bərk qucaqlayır, öpürdü.-Darıxmışdım axı mən.
Uşaq da ona bərk-bərk sarılmışdı.
-Bacı hanı?
-Latıb, evdə latıb.
-Ana hanı bəs?
-Evdə. Bacını lay-lay eləyir.
-Ayalla. Bunun dillərini yeyərəm. Ox!-Sevinc uşağın iyini özünə çəkdi.
Yusif əllərini cibinə gülümsəyərək onları izləyirdi.
-Bax, dayı bizə necə baxır? Gəl, indi mən səni ona verim, gedim dərsə. Sonra yenə də gələrəm, oynayarıq.-Sevinc uşağı Yusifə vermək istədi.
-Yooox! Detmə!-uşaq Sevinci buraxmaq istəmirdi.
-Eləmə də belə. Küsərəm ha səndən.
-Gəl bura, o pisdir.-Yusif