m rəflərin arxasından duraraq konturu ona uzada-uzada dedi.
-Kərəm? Sənsən? Mən də deyirəm, bu səs mənə tanış gəlir. Buranı sən işlədirsən?
-Yoox, dədəmindir. Arada boş vaxtım olanda mən otururam. Sən hara belə?
-Haızrlığa. Sən məni söhbətə tutma e, özündən danış. Dərsdən niyə qaçmışdın?
-Səncanı, uşaq-uşaq danışma.-Kərəm üzünü turşutdu.-Qaçmışdım, qaçmışdım da. Nə var ki, burada? Guya, özü heç qaçmayıb?
-Necə rahat insansan? Hələ bir deyirsən də.
-Sən qaçmamısan?
-Yox, niyə qaçım ki?
-Yaxşı səncanı, ola bilməz!
-Deyirəm qaçmamışam da.
Onlar belə mübahisə edirdilər ki, içəri otuz beş-qırx yaşlarında, ortaboylu, arıq, saçlarının yarısı ağarmış bir qadın girdi. Onlar özlərini yığışdırdılar. Kərəm mehribanlıqla:
-Xoş gəlmisiniz, Xalidə xala.-dedi.
-Salam, a bala. Necəsən oğlum?
-Yaxşıyam xala. Mənə görə nə qulluq?
Qadın əlindəki kiçik kağız parçasını açdı. Gözləri zəif olduğundan kağızı özünə tərəf yaxınlaşdırdı.
-Bir kilo pesok, bir kilo qənd, yarım kilo düyü, beş dənə yumurta, bir paçka da çay. Balaca qara qutular var e, həmişə aldığım, ondan. Bir də həmişə aldığım yarım kilo pendir.
-Baş üstdə xala. İndi yığıram.
-Tələsmə bala, tələsmə.
Xalidə xala maraqla İsmayılı süzdü. Kərəm isə gülə-gülə İsmayıla göz-qaş eləyirdi. Başa düşməyən İsmayıl təəccüb dolu mimika ilə “bu kimdir ki?” deyə soruşurdu. Sonra İsmayıl Kərəmə:
-Nə isə mən gedim. Sonra danışarıq, sabah gəl ha, dərsə.-deyib qapıdan çıxmaq istədi.
Kərəm onun arxasınca səsləndi:
-Hara gedirsən? Pulu kim verəcək?
İsmayıl geri qayıtdı:
-Tamam yadımdan çıxmışdı. Ala.
Bayaqdan İsmayılı maraqla süzən Xalidə xala Kərəmdən soruşdu:
-Bu da sizinlə oxuyur? Tanımadım.
-Hə xala, bu il gəlib. Yaxşı uşaqdır.
-Hə, lap yaxşı, a bala.
Kərəm İsmayıla baxaraq gülə-gülə:
-Sevilin anasıdır, İsmayıl.-dedi.
-Həə?-İsmayıl özünü itirdi. Sonra üzünü Xalidə xalaya tutub-Salam xala, necəsiniz?-dedi.-Bağışlayın, bayaq tanımadım.
-Eybi yox, a bala. Haradan tanıyasan? Sən necəsən? Dərslərin necə gedir?
-Şükür