Allaha yaxşıdır.-İsmayıl qızarmışdı.
-Yaxşı olsun. İsmayıl sənsən də?
-Bəli mənəm.
-Keçən dəfə Sevil xəstələnəndə, yağışlı gündə, ona pencəyini sən vermisən?
İsmayıl duruxaraq Kərəmə baxdı. Kərəm qaşlarını çataraq çiyinlərini çəkdi. İsmayıl qorxa-qorxa:
-Bəli, mən vermişəm.-dedi.
-Çox sağol, a bala. Allah səndən razı olsun.
-O nə sözdür, xala?-İsmayılın rəngi özünə gəldi.-Borcumuzdur.
-Hə xala. O gün heç birimizin ağlına gəlmədi. Amma İsmayıl sağolsun, yaxşı uşaqdır.-Kərəm də İsmayılı tərifləməyə başladı.
-Yığdınmı a bala, dediklərimi?
-Hə xala, buyurun.-Kərəm zənbili ona uzatdı-Nisyə yazım?
-Yox a bala. Nə qədər nisyə olar? Bu dəfə nəğd verəcəyəm. Nə qədər elədi?
-Deməli...-Kərəm kalkulyatorda hesablamağa başladı.-eee, bunun da daşı yatmağa vaxt tapdı.-kalkulyatoru yana itələyib ərzaqların qiymətlərini hesabladı.-Yeddi manat doxsan qəpik.
-Altı manat doxsan qəpik.-İsmayıl onun səhvini düzəltdi.
-Hə, hə. Altı manat.
Xalidə xala pulu verdi, ərzaqları alıb, sağollaşaraq çıxdı. İsmayıl maraqla onun arxasınca baxırdı. Kərəm də eyni maraqla ona.
-Deyirəm, gözünə girdin də.
-Kimin?-İsmayıl gözünü çöldən çəkməyərək soruşdu.
-Xalidə xalanın.
-Başa düşmədim,- nəhayət Kərəmə baxan İsmayıl təəccüblə,-o nə deməkdir?-deyə soruşdu.
-Sən bilərsən nə demək olduğunu. Ay səni, səni.
-Nə boş-boş danışırsan? Sənə görə hazırlığa da gecikəcəm. Hələlik,-İsmayıl qapıya yaxınlaşdı,-səninlə sonra danışacam.-deyib çıxdı.
-Qaç, qaç! Camaat elə bil çörəyi qulağına yeyir.-Kərəm onun arxasınca qışqırdı. Sonra səsini alçaldaraq-Görmürük, Sevilə necə baxırsan? Buna bax, ağıllı çıxıb.-deyə bic-bic gülümsədi.Səhərisi dərsdən qaçanların hamısı gəlmişdi. Kənandan başqa, demək olar ki, o birilərinin veriləcək töhmət heç də veclərinə deyildi. Axırıncı dərsdə Şakir müəllim onları yazı taxtasının qabağına düzüb, yaxşıca danladı. Ən çox da Kənanı. Çünki o yaxşı oxuyan şagird idi, ona görə də daha məsuliyyətli olmalı idi. Kənan utandığından qıpqırmızı qızarmışdı. Digərlərinin isə