ə heç veclərinə deyildi. Çünki onlar söz götürməyə alışmışdılar.

Üçüncü gün idi. Birinci dərs sinif rəhbəri Mirvari müəllimənin idi. O da dərsdən qaçanları yazı taxtasının qabağına düzmüşdü.
-Bunların boyuna, buxununa bax, elədikləri hərəkətə bax! Canınıza nə azzar düşmüşdü? Axırıncı dərsdə niyə oturmamısınız? Onsuz da qandığınız qrafa yoxdur, heç olmasa, qayıb almayın da. Sizin üstünüzdə mən nə qədər töhmət götürməliyəm? Sizdən mənə nə qədər şikayət gəlməlidir?
Heç biri dinmirdi. Kənandan başqa hamısının başı yuxarıda idi. Tavana baxan kim, pəncərəyə baxan kim. Kənan yenə də qızarmışdı. Mirvari müəllimə indi də onun üstünə düşdü:
-Sən də qudurdun, Kənan? Sən niyə qaçmışdın?
-Müəllimə, hazırlığın vaxtı dəyişilmişdi. Ona görə...
-Gözüm aydın! Müəllimlərinizə deyə bilmirsiniz ki, saat on ikiyə hazırlıq salmayın?! A bala, sən məktəbdən atestat ala bilməsən, hazırlıqlara getməyinin nə mənası qalacaq? Ona görə də,-üzünü sinfə tutdu,-qulağınızı açıb yaxşı-yaxşı eşidin! Hazırlığa gedənlər, müəllimlərinizə deyin, hazırlıqları saat ikidən sonraya salsınlar. Mən də uşaq hazırlaşdırıram da. Saat üçdən bu yana salmıram heç birini. Belə şey olmaz axı!
Bir neçə saniyəlik sükut yarandı. Sonra Mirvari müəllimə üzünü günahkarlara tutub dedi:
-İndi mən sizinlə neyləyim? Tək ayaq üstdə dərsin sonunadək küncdə saxlayım? Yox, o yaşınız da deyil. Maşallah boyda məndən də hündürsünüz. Desəm ki, birinci və axırıncı dəfə olsun, o mümkün deyil, çünki sizi tanıyıram. Neyləyək? Baxaq belə bir-birimizə?-yenə sükut çökdü. Mirvari müəllimə başını bulaya-bulaya,- Keçin, oturun!-dedi.

Bir neçə dərs keçdi. Tənəffüs idi. Qəmərlə Günel həmişəki kimi bir kənara çəkilib sinif uşaqlarından gileylənirdilər. Günel şikayətləndi:
-Az, dünən yolda Leylanı görmüşəm. Deyirəm bəs, müəllimlər nə dedi, qayıb düşdü mənə? Bir sifət göstərdi mənə, “Yooox düşmədi. Gəlsənə düşməsin? Dərsə niyə gəlməmişdin?” Deyirəm yaxşı ki, direktor bunun atası deyil.
-Az hə, o elədir. Sən onu srağagün görərdin. Əl