qatmışdı özünə “Mən indi Şakir müəllimə nə deyəcəm? Yenə də dərsdən qaçıblar. Bunların yerinə mən cavab verəcəm?”-Qəmər Leylanın ağzını yamsıladı.
Buna hər ikisi gülüşdü. Leyla danışılanların hamısını eşidirdi. Sakitcə onlara yaxınlaşdı. Təmkinli, bir o qədər də hirsli səslə:
-Ayıb deyil sizin üçün?-dedi.-Bəsdir də onun-bunun arxasınca danışdınız! İlin yarısını dərsə gəlmirsiniz, gələndə də ki, camaatın qeybətini eləyirsiniz.
Qızlar çaşqınlıqla bir-birilərinə baxdılar.
-Kim? Biz?
-Kim qeybət eləyir?
-Bəsdirin sizcanı. Özünüzü az aktyorluğa qoyun! Səhərdən danışdıqlarınızın hamısını
eşidirəm.
-Sən səhv eşitmisən əzizim.-Günel kinayə ilə göz süzdü.-Biz səndən danışmırdıq.
-Mən də elə bunu deyirdim. Yaxşı boynunuza aldınız məndən danışmadığınızı.
Günel özünü itirdi. Qəmər hirslə ona göz-qaş eləyirdi. Bu vaxt Nurayla Günay onlara yaxınlaşdı. Nuray soruşdu:
-Nə olub, Leyloş?
-Heç nə qızlar. Siz niyə gəldiniz?
Günay Qəmərlə Güneli kinayəli-kinayəli süzərək:
-Nə bilim, dedik birdən kömək lazım olar.-dedi.
-Yooox, nə kömək?-Leyla güldü.-Prosto, Günel soruşurdu ki, srağagün müəllimlər mənə qayıb yazıblar, ya yox? Qəmər də ki, oğlanların dərsdən qaçdığı gün mən hirslənmişdim e, ona görə mənə məsləhət gördü ki, hər lazımsız adama görə hirslənməyim.-Leyla bu sözləri Qəmərlə Günelə baxa-baxa xüsusi eyhamla deyirdi.
Onların ikisi də donub qalmışdı. Nə “hə”, nə də “yox” deyə bilirdilər.
-Yaxşı qızlar,-Leyla kinayə ilə gülümsəyərək-hələlik. Nəsə lazım olsa, yenə mən buradayam.-dedi.

Əli kağızda nəsə qaralayırdı. Arada bir isə “eee, bu da tutmadı.”, “Yox e, belə düz gəlmir.” deyərək yazdıqlarını qaralayırdı. Mehdi astaca onun başının üstündən yaxınlaşdı:
-Aha, tutdum! Yenə ilham pərin gəlib, hə?
Əli diksindi:
-Ə, sənə min dəfə deməmişəm, mənə belə hərəkətlər eləmə?
Mehdi onu vecinə almayaraq:
-Şer yazırsan yenə də?-deyə soruşdu.
-Yaza bilirəm ki.-Əli əlindəki kağızı bükdü.
Onları görən İsmayıl da arxadan söhbətə qarışdı:
-Bəs deyirdilər, bu Əli çox