x gözəl şerlər yazır? Mən gələndən bəri bir dəfə də olsun sənin şer yazdığını, ya oxuduğunu görməmişəm.
Mehdi İsmayıla göz vuraraq:
-Bu aralar ilhamla pərisi küsüşüb deyəsən.-dedi.
İsmayıl arxadan əlini Əlinin çiyninə qoydu:
-Hə də, Əli, de də bir şeir. Belə əzbərində bir şey yoxdur?
Əli bir qədər fikirləşib “var.” dedi. İsmayıl sevincək:
-Oxu onda,-dedi.-ya da danış.
-Yaxşı, daha sənsən.
Mehdi üzünü sinfə tutaraq yüksək səslə:
-Uşaqlar, uşaqlar! Bir dəqiqə sakit! Sakit!-deyə qışqırmağa başladı.
Uşaqlar öz aralarında pıçıldaşmağa başladılar. Hamı öz işini, söz-söhbətini bir kənara qoyub Əliyə baxırdı. Təlaşlanan Əli Mehdinin pencəyindən dartaraq:
-Ə, neylədin? Hamı mənə baxır e.-dedi.-Mən belə necə şeir deyəcəyəm?
-Nə var ki, burada? Elə bil milyonların qabağında çıxış eləyəcək. İstəmirsən kimsə sənə baxsın, onda gözünü yum!
Əli gözlərini yumdu. Sinifdə dərin bir sükut yarandı. Hamı maraqla Əlini gözləyirdi.

Dərdli qəlbim
Səyyah gəmi,
Lövbər salıb bir sahilə
Lakin getməz o sahildən,
O sahil-sən
Sevdim səni.
Sonuncu misranı deyərkən Əli özündən ixtiyarsız gözlərini açdı. Gözləri ona diqqətlə baxan Ayanın gözlərilə toqquşdu. Özünü itirdi. Dili dolaşdı. Ayan da sanki sonuncu misranın ona ünvanlandığını hiss eləyib duruxdu. Gözlərini qaçırdı. Əli birtəhər özünü toplayıb Ayanın paralelindəki pəncərəyə baxa-baxa şeirinə davam elədi:
Bəzən küsdüm küləyindən
Bəzən susdum
Şimşəyinə,
Amma yenə
Sevdim səni.
“Ürəyimə hədiyyəsən.”
Bir gün açıb bunu desəm
İncimə ha
Neyləyim mən?
Dözmür daha
Dərdli ürək
Deyim gərək...
Hekayəni sevirsən sən
Onda oxu hekayəmi:
“Dərdli qəlbim
Səyyah gəmi
Lövbər salıb bir sahilə
Lakin getməz o sahildən
O sahil-sən!
Sevdim səni!”

Əli şeiri danışıb qurtardı. Sinifdəki sükut “Urra!”, “Bravo Əli!”, “Halaldır!”, “Sağol Əli!”, sözlərinin müşayiəti ilə alqışlarla əvəz olundu.
Əli gözlərini pəncərədən çəkdi, ani olaraq Ayana baxdı, Ayan gözlərini qaçırdı. Sinif alqış səsləri ilə gurlayırdı, amma indi Əli üçün