. Göydən meteorit düşdü.
-Ə, yox ee, meteorit yox, mələk endi.-deyib gülüşdülər.
Lakin Kərəm onlara əhəmiyyət verməyib qıza yaxınlaşdı. Onun qolundan tutub qalxmasına kömək elədi.
-Yaxşısınız xanım?
Qızın dizləri və əlləri sıyrılmışdı, üzündə ağrı ifadəsi var idi.
-Offf, əlim!
-İstəyirsiniz gəlin oturun, su verim, əlinizi-zadınızı təmizləyin.-sonra gülənlərə səsləndi.-Ə, nə gülürsünüz orada? Stulu bəri ver! Nicat, sən də içəridən bir butulka su gətir!
Qız etiraz eləməyə başladı:
-Yox, yox, lazım deyil, yaxşıyam.
-Heç olmasa əlinizi yuyardınız. Xahiş eləyirəm, gözləyin.-sonra yenidən oğlana səsləndi:-Ə Nicat, nə oldu su?
-Gətirirəm!-Nicat içəridən çıxdı.-Buyurun xanım.
-Ver bura, ağıllı!-Kərəm butulkanı ondan alıb qapağını açdı-Görmürsən, qızın əlləri yaradır?! Necə açsın bunu?-deyə Nicata da acıqlandı.
Qız çantasından dəsmalını çıxardı və butulkadan biraz su töküb əllərini və dizlərini sildi. Sonra butulkanı Kərəmə qaytarıb:
-Suya və stula görə çox sağolun!-dedi.
-Dəyməz. Xoşdur.-Kərəm gülümsədi.”
O qız bu qız idi. Yəni Xatirə müəllimə. Kərəmi təəccübləndirən də elə bu idi. Xatirə yaşından çox cavan görünürdü. Heç 18 yaş vermək olmazdı. Kərəm də onu yaşıdı hesab etdiyi üçün onu 23-24 yaşlarında müəllimə kimi təsəvvür eləyə bilmirdi.
Elə bu vaxt qapıdan bir nəfər də girdi. Amma o yıxılmadı. Yusif içəridəki müəlliməni görməyib təəccüblə uşaqlara:
- Nə sakit oturmusunuz? Ayağa qalxmaq yoxdur? Görmürsünüz böyük adam gəlib?-dedi.
Uşaqlar ona göz-qaş eləməyə başladılar. Bayaqdan bəri sakitcə onu izləyən Xatirə müəllimə dilləndi:
-Haradan gəlib bu böyük adam?
-Təzə gələn uşaq budur?-Yusif yenə də onun müəllimə olduğunu başa düşmədi.
-Hə, mənəm. Sadəcə oturmağa yer yox idi deyə burada oturmuşam.
-Amma müəllimə gələndə durarsan, ayıbdır.
Uşaqlar öz aralarında gülüşürdülər.
-Nə gülürsünüz?-Yusif uşaqlara acıqlandı.-Yer verə bilmirsiniz, təzə gələnə?
-Təzə gələn mənəm.-İsmayıl özünü saxlaya bilməyib dilləndi.
-Sənsən? Bəs bu