yoldaşını?-Əli təəccüblə ona baxdı.
Yusif də dilləndi:
-Kimi?
Mehdi yenə əlini havada yellədi:
-Yatmısınız e, dəvə qulağında,-sonra səsini qısaraq,-Sevili gözləyir, Sevili.-dedi.
-Sevili?-Əli təəccüblə arxaya baxdı.-Yaxşı da?
Yusif özünəməxsus bir arxayınlıqla:
-Mən təxmini hiss eləmişdim.-dedi.
Əli hələ də arxaya boylanırdı.

İsmayıl hələ də qapının ağzında idi. Bu vaxt Ayanla Sevinc qaça-qaça içəridən çıxdılar. Sevinc Ayanı tələdirirdi:
-Tez, tez, gecikəcəyik!
Ayan isə etiraz eləyirdi:
-Dayan e, mən hələ qaqaşı görməliyəm.
-Nə qaqaş? Gecikirik axı.
-Sən get də. Onsuz da sənin yolun uzaqdır.
-Yaxşı, onda inciməzsən?
-Yox, niyə inciyirəm ki? Get.
-Yaxşı, hələlik.
-Hələlik canım.
Sevinc sağollaşıb getdi. Ayan isə məktəbin sol tərəfindəki qapısının qabağındakı sıralarda öz qardaşının sinfini axtarıb tapdı. Ramini soruşdu, amma sinif yoldaşları onun hələ gəlmədiyini dedilər. Ayan narahat olmağa başladı. Qərar verdi ki, məktəbin həyətində onu gözləsin.Əli artıq Yusiflə Mehdidən ayrılmışdı. Evlərinə çatmağa isə hələ bir qədər də qalmışdı. Birdən qulağına səslər gəldi.
-Buraxın! Eləməyin!
-Sənə bu da azdır! Hə, necədir?
-Vurun uşaqlar, vurun!
-Eləməyin! Burax onu!
-Sən nə deyirsən ə? Gəl bura!
Ondan biraz aralıda üç-dörd nəfər iki nəfəri təkləyib döyürdü. Əli səsə qaçdı. İki oğlan birinin qollarından tutub saxlayır, digəri isə onun qarnına və üzünə vururdu. Yoldaşına kömək eləməyə çalışan digər oğlanı isə onun da qollarından tutub saxlamışdılar. Əli o dəqiqə döyülən uşağı tanıdı. Bu ki, Ayanın qardaşı Ramin idi! Tez ora qaçıb qışqırmağa başladı:
-Heeey, buraxın onu!
Bayaqdan Ramini yumruqlamaqla məşğul olan uşaq bu səsi eşidib bir anlığa dayandı. Arxaya döndü, Əlini görüb acıqla soruşdu:
-Sən kimsən?
-Dedim ki, burax onu!
Digərilərindən boyuna və çəkisinə görə fərqlənən bu uşaq Əliyə hədə-qorxu gəlməyə başladı.
-Ə, get ə, buradan! Yoxsa səni də onun gününə salaram.
Əli isə ona yaxınlaşıb:
-Buraxmayacaqsan onu?-deyə onu itələdi.
-Bu