u deyəsən döyülmək istəyir.-həmin uşaq yoldaşlarına Əlini işarə edərək güldü.
Onlar da gülüşdülər. Oğlan Əlini vurmaq üçün əlini qaldırmaq istədi ki, Əli cəld tərpənib onun qolunu bükərək belinə qoydu. Sonra saçından tutaraq boynunu arxaya tərəf əydi və astaca onun qulağına pıçıldadı:
-Sənə deyəsən, özündən böyüklərə hörmət edib özündən kiçiklərə mərhəmətli olmağı öyrətməyiblər, hə?!
-Ayyy, burax!-oğlan qışqırmağa başladı.
Əli biraz da onun boynunu arxaya əydi:
-Mən də bayaqdan sənə bunu deyirdim də: burax!
Elə bu vaxt oğlanlardan biri yerdən iri bir daş götürüb Əliyə tərəf atmaq istədi. Raminin digər yoldaşı onu tutan oğlanın əlindən sıyrılıb daş atmaq istəyənin üstünə sıçradı. Oğlanı yerə yıxdı. Amma artıq daş oğlanın əlindən çıxmışdı. Sürəti azalsa da daş gəlib Əlinin sağ gicgahına dəydi. Bir anlıq başında güclü ağrı hiss eləyən Əli anidən yerə yıxıldı. Ramini döyən oğlan təlaşla daş atana dedi:
-Ə neylədin?
Özünü itirən oğlan:
-İstədim ki, səni buraxsın.-deyə təlaşla ona baxdı.
-Ölsə neyləyəcəksən?
-Öl...ölər ki?
Ramini döyən oğlan yoldaşlarına baxaraq təlaşla qışqırdı:
-Nə dayanmısınız? Aradan çıxın! Tez, qaçdıq!
Onlar arxalarına baxmadan qaçdılar. Əli huşsuz vəziyyətdə yerdə yatırdı. Qaşının üstündən qan açılmışdı. Ramin qorxa-qorxa Əliyə yaxınlaşdı. Əli ilə yavaşca onu yoxladı.
-Əli, ay Əli, eləmə də belə.
O biri oğlan da ona yaxınlaşdı.

Nurayla Günay qapıda İsmayılı söhbətə tutmuşdular. Nuray həvəslə deyirdi:
-Sən Coğrafiya müəllimi axtarırdın ee.
Günay bacısının sözünə davam edərək:
-Biz sənin üçün müəllim tapdıq.-dedi.
İsmayıl qaşlarını çatdı.
-Mən özüm üçün axtarmırdım ki.
Təəccüblənən Günay:
-Kimin üçün axtarırdın bəs?-deyə soruşdu.
-Xalam oğlu üçün. Mən birinci qrupa verirəm. Coğrafiyanı neyləyirəm?
Elə bu vaxt Sevillə Züleyxa qapıdan çıxdılar. Sevil Züleyxanı danlayırdı:
-Zülü, xəbərin var, məktəb boşaldı.
Bu vaxt Züleyxanın gözü qapıdan biraz aralıda əkizlərlə söhbət eləyən İsmayıla sataşdı. Gülə-gülə Sevilə onu işarə