elədi:
-Yoox, kim deyir ki, onu? Məktəb hələ boşalmayıb.
İsmayılı burada görmək Sevili yenə həyəcanladırdı, amma o özünü o yerlərə qoymadan tərs-tərs Züleyxaya baxdı. İsmayıl da Sevilgili gördü və onu söhbətə tutan əkizlərdən aralanıb onların yanına gəldi. Lakin o salamlaşmağa macal tapmamış Ayan özünü Züleyxagilə yetirmişdi. Üzündə təlaş var idi.
-Zülü, qardaşın bu gün dərsə gəib?
Züleyxa çiyinlərini çəkdi.
-Bilmirəm, can. Nə olub ki?
-Ramin dərsə gəlməyib. Deyirəm, Əhməd Ramini tanıyır da. Birdən o görüb eləyər.
-Yox, caan. Heç mən də bu gün Əhmədi görməmişəm.
- Narahat olma, Ayan. Bəlkə gecikir?
-Yox e, Sevil, o bu qədər gecikən deyildi. Dərs uje başlamaq üzrədir.
Bayaqdan sakit-sakit qulaq asan İsmayıl söhbətə qoşuldu:
-Gələr e, oğlan uşağıdır da, yəqin dostu-tanışı söhbətə tutub.
Ayanın telefonuna zəng gəldi. Həm təlaşla, həm də qardaşını danlaya-danlaya:
-Alo, Ramin, haradasan sən?-deyə soruşdu, lakin eşitdikləri onu daha da təlaşlandırdı-Nə?-deyə qışqırdı.-Haradasınız?
İsmayılgil sual dolu baxışlarla gah bir-birilərinə, gah da Ayan baxdılar. Ayan telefonu söndürdü, özünü itirmişdi.
-Əli, Əli, Əli!-deyə qaçmağa, onlardan aralanmağa başladı.
-Nə Əli? Ayan, nə olub?-deyə İsmayıl təlaşla onun arxasınca səsləndi.
-İsmayıl, sən də onun arxasınca get! Onu tək qoyma!
Çaş-baş şəkildə Ayanın arxasınca baxan İsmayıl Sevilin təkidindən sanki sonra ayıldı və Ayanın arxasınca getməyə başladı.
Çox keçmədi ki, Ayanla İsmayıl qaça-qaça gəlib məhlələrə çatdılar. Uzaqdan qardaşını və onun dizinin üstündəki Əlini görən Ayan İsmayılın qolundan dartıb:
-Buradadırlar!-dedi.
Başı Raminin dizləri üstdə olan Əli özündə idi. Raminlə Taleh onun qannayan qaşını salfetlə təmizləyirdilər. Əli isə halsız şəkildə onları danlayırdı:
-Bacına niyə zəng elədin?
-Qorxdum axı, sən özündə deyildin.
-Bəs indi bacına görə qorxmursan? Fikirləşmədin ki, o bura necə gəlib çatacaq?
Elə bu vaxt Ayanla İsmayıl özlərini yetirdilər. Ayan onları belə görüb təlaşla:
-Ramin!