! Əli! Nə olub sizə?!-deyə onlara baxdı.
-Əli, yaxşısan?-deyə İsmayıl da ona yaxınlaşdı.
Əli yaxşı olduğunu göstərmək üçün biraz dikəldi:
-Qorxmayın Ayan, yaxşıyam.-lakin gözü qaraldı, əlini üzünə tutub yavaşca yerə oturdu.
Bu Ayanı daha da təlaşlandırdı. İsmayıl birtəhər onu sakitləşdirib əlilə Əlinin qaşının üstünü yoxladı:
-Əlini çək, baxım. Uff, nə dəyib bura?
-Heç nə.-deyə onun əlini yana itələdi.
Lakin Taleh özünü saxlaya bilməyib:
-Daş dəyib.-deyə dilləndi.
Daha da təlaşlanan Ayan bu dəfə Talehin üstünə düşdü:
-Taleh, nə olub burada?
-Raminlə məni səkkizinici sinif uşaqları tökülüşüb döyürdülər. Əli köməyə gəldi. Vurub onun da qaşını partlatdılar.
-Ramin, kim idi onlar?!
Talehə baxıb başını bulayan Ramin bacısına dedi:
-Heç kim, elə-belə uşaqlar idi də dalaşırdıq.
-Nə elə-belə uşaqlar? Sən nə gündəsən? Üst-başın nə gündədir?
Əli Ayanı sakitləşdirmək üçün özünü ortalığa atdı:
-Ayan, qorxma e biz yaxşıyıq.
Ayan tərs-tərs Əliyə baxaraq hirsini ona tökdü:
-Hə, ən yaxşısı da sənsən axı, Əli! Üz-gözündən xəbərin var sənin?
İsmayıl vəziyyəti dəyişmək üçün özünü araya atdı:
-Ə, bəs məni çağıra bilmirdin? Neçə ildir karateyə gedirəm, bir özümü göstərərdim də.
Sonra portfelindən yara bantı və pambıq çıxardı. Əli ağrısını unudub maraqla ona baxırdı.
-Ə, bu nədir? Lap medsestralara oxşayırsan, bir dənə ağ xalatın çatmır.
İsmayıl yarızarafat, yarıciddi ağzını büzə-büzə:
-Atam deyir ki, müharibə şəraitindəyik, ona görə də hamının yanında bunlar olmalıdır.-dedi.-sonra Ayana səslənərək.-Ayan, gəl bu qəhrəmanın yarasını sil, sonra bu yara bantını vurarsan, mən o birisinə baxım.-dedi.

Ayan Əliyə yaxınlaşıb pambıqla onun qaşını təmziləməyə başladı. Əli gözlərini yerə dikmiş, Ayanın gözlərinə baxmağa cəsarət etmirdi.Yaraları yüngülvari təmizləndikdən sonra Ayanla taleh Ramini, İsmayıl isə Əlini evə apardı.Oğlunun üz-gözünü bu vəziyyətdə görən Dilşad xala təlaşlanmış, özünə əl qatmışdı. Raminin burnuna və gözünə buz qoya-qoya gah bunu eləyənlərin