qarasına deyinir, gah da oğlunu danlayırdı:
-Əlləri qırılsın elə! Ay bala, sənə min dəfə deməmişəm, bu cür uşaqlara baş qoşma?! Niyə dinc dayanmırsan?! Neçə nəfər idilər?
Ramin isə heç nə olmamış kimi:
-Nə olub e, ay mama? Heç neçə nəfər.-dedi.
Lakin Ayan gizlətmək istəmirdi.
-Neçə nəfər olacaq, dörd nəfər. Biri də lap zırpı.
-Bacı!
-Nədir?! Nəyi gizlədirsən, hər şey ortalıqdadır.
-Sən haradan bilirsən ki, dörd nəfər idilər? Bəlkə iki nəfər idilər? Sən ki, orada deyildin.
-Əli ki, orada idi.
Əlinin adını eşidən Dilşad xala özündən ixtiyarsız:
-Əli?!-deyə tərs-tərs qızına baxdı.
-Hə, mama. Ramingili o zırpıların əlindən o qurtarıb. Hələ özünün də qşını qannayıb, huşunu itirib.
-Düzdür bala?-deyə Dilşad xala sual dolu baxışlarla oğluna baxdı.
-Hə, mama. Köməyimizə o, çatdı. O olmasaydı, necə olacaqdı, heç bilmirəm.
Dilşad xala artıq heç nə deyə bilmir, sadəcə susub nəsə fikirləşirdi.

Hüseyn qardaşının yarasını təmizləyir, Əli isə razılıq eləyirdi.
-Sağol e qaqa, lap mama kimi elədin.
-Nə bilmişdin? Kimin oğluyam? Yaxşı, de görüm mamaya necə başa salacaqsan bunu?
Əli qərarsız şəkildə çiyinlərini çəkdi. Hüseyn isə başını bulaya-bulaya sözünə davam edirdi:
-Hələ gör, qardaşına görə bu günə qalmısansa, özünə görə nə hala düşərsən, maraqlıdır.
-Lazım gəlsə, ölərəm.
Qardaşının belə özündən arxayın cavabı qarşısında Hüseyn əlini yüngülcə onun başına vurdu:
-Get ə, buradan! Abır-həyan olsun. Bunun mənim yanımda dediyi sözə bax.
Elə bu vaxt telefona zəng gəldi. Hüseyn dəstəyi götürdü.
-Alo, geroy Nəbiyevin evidir?
-Ə Yusif, məzələnmə!-Hüseyn üzünü turşudaraq dəstəyi Əliyə uzatdı.-Gəl, Yusifdir.
Əli ağır-ağır yerindən dikələrək telefona gəldi:
-Hə, Yusif?
-Neyləmisən ə, bütün kanallar səni göstərir?
-Məzələnmə, sən haradann eşitmisən?
-Demirəm, bütün kanallar səni göstərir?-Gülən Yusif biraz ciddiləşib sözünə davam elədi.-İsmayıl dedi. Yaxşısan indi?
-Belə də, başımda biraz ağrı var, ürəyim də bulanır.
-Onlar olan şeydir. Amma öz