z aramızdır, deyəsən qızın gözünə girməyə başlayırsan, ha.
-Nə bilim. Məni görmək istəsə, gözünə girməyə ehtiyac yoxdur.
-oooo, sözlərə bax! Deyirəm İsmayılla sən baş alıb gedrisiniz də. mən hələ də yerimdə sayıram.-deyə Yusif ah çəkdi.
-Sən beşə qədər saydın bəsdir də. Biraz istirahət elə.
-Hə də, məndən adam olmaz onsuz da.
-Adam eləyən tapılar, narahat olma. Bəlkə var, sən görməmisən?
-Kimi?
-Sən görməmisənsə, mən haradan bilim?
-Nə isə, sabah dərsə gələcəksən?
-Bilmirəm ki. İnanmıram ki, mama bu vəziyyətdə buraxa?
-Vay, vay. Yazıq Məleykə xala. Nə isə qardaş, səni tutmayım. Get istirahətini elə.
-Yaxşı, çox sağol zənginə görə.
-Dəyməz, hələlik.Aradan keçən bir neçə gündə Əli olduqca Ayanın gözünə görünməməyə çalışırdı. Çünki Ayan onu hər görəndə özünü günahkar kimi aparır, elədiklərinə görə dönə-dönə ona minnətdarlıq edirdi.
Həftənin son günü sinif rəhbərləri təlaş içində idilər. Çünki növbəti gün “Müəllimlər günü” idi və hər bir müəllimi razı salmaq lazım idi.
İlk dərs Azərbaycam dili idi. Jurnalı yazıb qurtaran Xatirə müəlimə qələmi yerə qoyub üzünü sinfə tutdu:
-Bu gecikənlər, deyəsən, gəlməli olmadılar. Qayıb yazaq?-bu vaxt gözü pəncərədən boylanan Asyaya sataşdı.-Asya hara baxırsan?-soruşdu.
Özünü itirən Asya çaşqınlıqla:
-Heç yerə, müəllimə.-dedi.
Ayan onun qulağına pıçıldayaq kimisə görüb-görmədiyini xəbər aldı. Asya isə kimsənin görünmədiyini dedi.
Saatına baxan Xatirə müəllimə:
-Olmaz belə,-deyə dilləndi. Zəngdən on beş dəqiqə keçib. Məcburam ikisinə də qayıb yazam.
-Leyla, bir şey elə.-deyə qızlar arxadan pıçıldamağa başladılar.
Nəsə düşünən Leyla Xatirə müəllimənin fikrini yayındırmaq üçün dərs saatlarını soruşmaq məqsədilə onu söhbətə tutdu. Elə bu vədədə qapı döyüldü. Hamının diqqəti qapıya yönəldi. Xatirə müəllimənin “Gəl” deməsindən sonra astaca aralanan qapıdan Yusif başını içəri salıb icazə istədi.
-Gəl görüm, ay Yusif. Harada idin?
Yusif qapını tam açıb özünü içəri saldı.
-Bağışlayın müəllimə, işimiz var