idi.
-Bu saatda nə iş?
-Müəllimə, bir dəqiqə,-Yusif çöldəkini səslədi,-Ə, gəl içəri.
Kərəm əlində bir dəstə qırmızı qızılgül içəri girdi. Xatirə müəllimə çaşbaş, sinifdəkilərin ağzı isə açıq qalmışdı. Yusif Xatirə müəllimənin nəsə deməsini gözləmədən sözə başladı.
-Müəllimə, sinfimizin bir ənənəsi var, köhnə müəllimələr də bilir. Hər il Müəllimlər günündə ən sevimli müəlliməmizə bir dəstə qızılgül alırıq. Bu il o şanslı müəllimə siz oldunuz.
-Biz düşündük ki, müəlliməyə güldən daha gözəl bir hədiyyə ola bilməz.-Leyla da yerindən dilləndi.
Onun ardınca Əli də dilləndi:
-Onsuz da digərlərinə pul yığılır. O pula birinin imkanı çatır, birinin yox. Heç ürəyimizcə də olmur. Candərdi, qiymətimizi kəsməsinlər deyə verməyə məcbur oluruq.
-Bizi başa düşən, bizə əsl insan kimi davranan bir-iki nəfər var. Bizə biz olduğumuz üçün hörmət eləyən, hörmət güdməyən (Yusif barmaqlarını bir-birinə sürtdü). Biz də onlara öz sevgimizi belə bildiririk.
Xatirə müəllimə həyəcan və heyrət içində idi. Gözləri dolmuşdu.
-Uşaqlar, nə deyəcəyimi bilmirəm. Bəlkə mən heç buna layiq deyildim.
-Layiq olmasaydınız, almazdıq.-bayaqdan əlində gül dəstəsi dayanan Kərəm təbəssümlə onu Xatirə müəlliməyə uzatdı.-Bayramınız mübarək, müəllimə.
Bir xeyli güllərə baxıb fikrə dalan Xatirə müəllimə yaşarmış gözlərini silib üzünü sinfə tutdu:
-Məni lap utandırdınız. Heç bilmirəm, bu cür hörmətə layiq ola biləcək neyləmişəm. Amma sayənizdə bu gün əsl müəllim xoşbəxtliyini yaşadım. Mənim bir müəllimim var idi, o həmişə deyərdi ki, müəllimə veriləcək ən böyük hədiyyə şagirdlərinin sevgisidir. Mən də çalışacam sizin bu sevgi və hörmətinizə layiq ola bilim.

Tənəffüsdə İsmayıl yenə də əlləri cibində Sevilin partasının yanında dolanır, onunla danışmaq üçün bəhanə axtarırdı. Nurayla Günay isə paxıllıqla onlara baxaraq, pıçıldaşırdılar. Kərəm isə əli çənəsində fikirli-fikirli müəllim stoluna baxır, arabir ah çəkirdi. Tariel onu belə görüb yaxınlşadı. Zarafatla əlini onun çiyninə vurdu:
-Nə olub ə,