, dükanın batıb?
Kərəm çəpəki ona baxsa da heç nə demədi.
-Səsin batıb?
Kərəm yenə dinmədi. Bu Tarieli qıcıqlandırdı. Qışqıraraq:
-Qulağın batıb?-deyə soruşdu.
-Yox!-Kərəm ondan da möhkəm qışqırdı.
-Daha nə olub? Söz soruşuram, cavab ver də!
-Cavab vermirəm, deməli, danışmaq istəmirəm də! Niyə dirəşirsən?!
-Günah məndədir axı. Bunu niyə adam yerinə qoyub söz soruşursan?
Dişlərini qıcayan Kərəm əlini möhkəmcə partasının üstünə vurdu:
-Lənət sənə kor şeytan!
Belə getsə bu söhbətin dava ilə qurtaracağını görən Səbuhi yaxınlaşıb Tarielin astaca qolundan yapışdı və onu çölə çıxardı.
Ayan Yusifə bu günkü güllərə minnətdarlıq edirdi.
-Güllər çox gözəl idi, Yusif, çox sağolun.
-Dəyməz. Qızılgüldür də, hər ilki kimi.
-Elə demə. Bu ilkilər obsolutno prekrasnıe.
-Asya düz deyir. Bu ilkilər həqiqətən də çox gözəl idilər.-Sevinc məmnun halda əllərini sinəsində birləşdirdi.
Yusif Sevincə baxaraq gülümsədi:
-Bilsəydim, birini də sənə bağlatdırardım ki.
Onun bu sözünə Asyayla Ayan “oooo” deyərək gülüşdülər. Yusif özünü itirərək yerində o tərəf-bu tərəfə qurdalandı. Sonra əsəbi halda:
-eee, adamı peşman eləyirsiniz ki!-deyib durub sinifdən çıxdı.
Uzaqdan Yusifin əsəbi halda sinifdən çıxdığını görən Əli onlara yaxınlaşıb nə olduğunu xəbər aldı. Sevinc əsəbi halda əlindəki qələmi fırlaya-fırlaya dilləndi:
-Nə bilim, ay Əli. Yusifdir də. Axır vaxtlar lap dəymə-düşər olub. Elə bil, qız budur, oğlan biz.
-Əlişka, gözün necə oldu?
-Belə də Asya. Yavaş-yavaş sağalır.
Ayan gözlərini qaldırıb yenə günahkar nəzərlərlə Əliyə baxdı və yenidən gözlərini aşağı saldı. Sevinclə Asya da bunu hiss eləmişdilər. Bu baxışlardan özünü narahat hiss eləyən Əli Yusifi axtarmaq bəhanəsiylə oradan uzaqlaşdı. Bayaqdan pəncərənin qabağında əlləri cibində o tərəf-bu tərəfə gedib-gələn İsmayıl da ona qoşuldu və birlikdə sinifdən çıxdılar.
Züleyxa bir çölə çıxan İsmayıla, bir də onun arxasınca baxan Sevilə baxıb kinayə ilə:
-Ehh, mən İsmayılın yerində olsaydım, yenə də rəsm dəftərimi