dedi. Nuride xala Yusifin otağına keçdi. Hemişeki kimi otağı yene de dağınıq görüb o ki var, oğlunun qarasına deyinmeye ve yığışdırmağa başladı.
Yusif binalarının qabağındakı kiçik dükana girdi. Bura xırdavat dükanı idi. Bele ki, burada stolüstü süfreden çetire qeder her şey tapmaq olardı. Zahid Yusifi görüb:
-He, gel görüm, ne isteyirsen?-deye soruşdu.-Yeqin ki, tutarlı bir şey isteyersen. Sene göre mağazanı hele on-on beş deqiqe artıq açıq tutmuşam.
-Sağol, Allah canını sağ elesin.-Yusif ellerini beline qoyub dükanı gözden keçirmeye başladı.-Zontikin var? Qırmızı, rozıvı, zad.
-Zontiki neyleyirsen, e?-Zahid göz vuraraq soruşdu.-Özü de qırmızı, rozıvı?
-Mamama alıram.
-Hee,-Zahid özünü düzeldib dükana göz gezdirdi,-gözle, baxım.-Yanda qoyulan qutuları açıb bir-bir baxdı. Buradan heç ne tapmayıb içerideki kiçik otağa keçdi. Bir qeder de oranı axtarıb meyus halda çöle çıxdı.-Qalmayıb e, qaqaş.
-Yaxşı da?!-bu Yusifin ehvalını tamamen pozdu.

Otağında çarpayısının üstünde oturub test eleyen İsmayıl bir misalın üstünde yaman ilişmişdi. Etrafı-çarpayının üstü qaralamalarla dolu idi. Misalı döne-döne hell elese de heç cür düzgün cavabı ala bilmirdi. Esebinden qelemi elinde berk-berk sıxıb deftere vurdu. Bu elindeki yaranı göynetdi. Ovcunu araladı, bilek terefden bir neçe yerden soyulan hissenin üstü qabıq bağlamışd. O, barmaqlarını hemin yaranın üstünde gezdire-gezdire öz-özüne gülümsedi. Bu seherki hadisenin izi idi. Bir xeyli ovcuna baxdı. Öz-özüne “Göresen, o indi neyleyir?”deye düşünüb derinden köks ötürdü. Ele bu an başının üstünde bir henirti hiss eleyib diksindi. Başını qaldırıb celd yuxarı baxdı. Bu bacısı idi-Leyla.
-Bismillah, sen ne vaxt gelmisen?-deye İsmayıl ters-ters bacısına baxdı.
Leyla ise maraqla qardaşının eline doğru boylanaraq:
-Bayaqdan buradayam.-dedi.-Ovcunda ne var? Men bayaqdan baxıram, iki dene cızıqdan başqa heç ne görmürem.
İsmayıl tez ovcunu yumub gözlerini qaçırdı.
-Ele onu gördün, besdir. Qalanı senlik deyil.
-Aha,-lakin

<< 1 ... 117 118 [119] 120 121 ... 382 >>