atasına uzatdı.
-Sen bunu eleye bilmirsen?-Rövşen emi başını bulayaraq oğluna baxdı.-Bax,-deye celd misalı hell eleyib oğluna uzatdı.
-A, bunu nece eledin?-İsmayıl heyretle atasına baxdı.-Men bayaqdan bununla elleşirem.-deye qaraladığı vereqleri atasına gösterdi.
-Senin meqsedin misal hell elemek olsaydı, bu qeder elleşmezdin.
-Nece?
Rövşen dayı gelib oğluyla üzbeüz oturdu:
-Çox sadece. Sen oturmusan burada, kitab-defteri de tökmüsen qabağına. Belke de başda meqsedin test elemek olub amma sonra fikrin dağılıb, sen de qalmısan iki fikirli. Bax bala, eger insan qarşısına meqsed qoymur, ya da qoyduğu meqsedin dalınca getmirse, yarıda fikrinden dönürse, o heç vaxt isteyine nail ola bilmeyecek. Özüne heyatda bir yer tapa bilmeyecek. Oğul, eger bir yola çıxırsan, amma hara getdiyini bilmirsense, heç vaxt menziline yetişe bilmeyeceksen.
İsmayıl yüngül köks ötürüb razılıqla başını terpetdi.
-Düzdür ata. Çox sağol.
-Bax bele, ata!-Rövşen emi gülümseyerek elini oğlunun çiynine qoydu.
Seher açılmışdı. Hava dünenki kimi yağışlı ve külekli idi. Semada var-gel eden qara buludlar yağışın daha da gücleneceyinden xeber verirdi. Sevinc pencerenin qabağında durub meyus halda çöle boylanır, Yusifin qarasına deyinirdi.
-Of Yusif, of! Men indi mektebe nece gedeceyem?
Bu vaxt Xaver xala otağa girib qızını mezemmet etdi:
-Ay qız, bayaqdan sene demirem, gel geyin, gecikeceksen?
-Eee, men de derse getmeyeceyem! Çetirim yoxdur!
-Nece yeni getmeyecem? Bu günlük papağını geyin, üstünden de kurtkanın papağını keçirersen. Hava açılsın, gedib Zahidden sene zontik alaram.
-Men papaq istemirem! Men öz çetirimi isteyirem!-Sevinc terslik eleyen balaca uşaqlar kimi üzünü turşudub ayaqlarını berk-berk yere vurdu.
-Uşaqlıq eleme! Gel dedim, sene!
Sevinc üreksiz-üreksiz qapıya teref geldi. Ayaqqabılarını ve gödekçesini geyindi. Bu arada yeniden Yusifin arxasınca deyinmeyi de unutmadı.
-Üzüne lenet, Yusif! Lenet üzüne! Ağıllı, guya dünen mene yaxşılıq eleyirdi. Çetirimi qırdı.
Ele bu

<< 1 ... 119 120 [121] 122 123 ... 382 >>