sual dolu baxışlarla onlara baxırdı.
Dersi biten Şakir müellim sinifden çıxarken birinci gün Cebrden yoxlama yazacaqlarını elan eledi. İsmayıl yene de elleri cibinde söhbet eleyen Züleyxa ile Sevile yaxınlaşdı. Guya pencereden çöle baxırmış kimi qızları salamladı. Sevil utancaqlığından, Züleyxa ise sualın Sevile ünvanladığını sanıb cavab vermedi. İsmayıl bu defe gözünü pencereden çekib daha yüksek sesle:
-Salam dedim, ay qızlar.-dedi.
-Bizimlesen?-Züleyxa guya indi teeccüblendi.-Men ele bildim, Sevillesen.
Qoluyla Züleyxanı dümsükleyen Sevil üzünü İsmayıla tutdu:
-Bağışla, eşitmedim. Yaxşıyam sağol, sen necesen?
Sevilin onunla danışması İsmayılı üreklendirdi.
-Bu gün biraz gec geldin. Yolda nese olmamışdı?
-Mehlemizi su basmışdı deye evden çıxa bilmirdik. Her defe yağış yağanda bele olur.
-Hansı terefde qalırsınız ki?
-İyirmi yeddide, heyet evlerinde.
-Hmm, biz de iyirmi sekkiz terefde qalırıq. Bazarın yanındakı doqquz mertebede.
-Orada da mektebler var axı. Bes niye ora getmedin?
-Ne bilim, qismetim burada imiş-deye İsmayıl semimi tebessümle çiyinlerini çekdi.
Sevil qızardı, gözlerini qaçırdı. Züleyxa ise özünden ixtiyarsız qımışdı.
Sinfin diger terefinde Eli yene de İngilis dilinden kömek behanesi ile Ayanı yanında oturtmuşdu. Oğrun-oğrun onlara baxan Sevincle Yusif öz aralarında nese pıçıldaşır ve gülüşürdüler. Hem onların, hem de Ayangilin bu halı Asyanın gözünden yayınmamışdı.Leyla ağlaya-ağlaya sinfe girdi. Onun arxasınca sinfe giren Mehdi ile Tariel de meyus görünürdüler. Sinifdekilerin fikri bir anda onlara yönelmişdi. Hamı teeccüb içinde bir-birine baxırdı. Qızlar Leylanın başına yığışıb ne olduğunu xeber alsalar da, o heç ne demir, sadece ağlayırdı. Ayan Mehdini kenara çekdi:
-Mehdi, Leylaya ne olub? Kimse söz atıb?
-Yox e, ne söz atmaq?- deye Mehdi gözlerini qaçırdı.
-Belke yıxılıb?
-Yox, Leyla ile bağlı deyil, başqa meseledir.
Ayan ne qeder elese de Mehdiden eslinde ne olduğunu öyrene bilmedi. Çox keçmedi ki, Mirvari müellime

<< 1 ... 124 125 [126] 127 128 ... 382 >>